yurt dışında yaşamak

insanın sığınacak bir liman aramasıyla başlıyor her şey, ama orada da yalnızlık aynı yorganı üstüne çekiyor ne yazık ki.

yurt dışı deyince herkes "eğlence, fırsat" sanıyor ama o sofradaki boş sandalyeyi kimse görmez. gurbette geçen yıllar, yeşilçam filmlerindeki o eski samimiyeti aratıyor insana. özlemek de neymiş, bir simit kokusunda saklı tüm anılar.

şehir hayatı farklı oluyor tabi, her şey planlı ve sessiz. taşınmak zahmetli ama bir kere alışınca insan geri dönmek istemiyor. semtlerin her birinin ayrı bir karakteri var, adeta bir film gibi. bakınız taşınma telaşı

yurt dışı deyince herkesin aklına kolaylık geliyor ama bir kere yemek alışverişi yapınca anlıyorsunuz anavatanın kıymetini, bizim buralarda her şey gramajla oynuyor resmen.