sustuysamnedenivar

duyduğumda önce bir kahkaha attım sonra da oturup düşündüm. koskoca bir belge hazırlanmış, vatandaş niye strateji belirliyor acaba, diye. yok öyle bir şey tabii, milletin ne derdi bitecek ne parası çoğalacak. iki de bir yollanan o süslü metinler varya, sayın kullanıcı olarak biz de sanki brüksel'deyiz. işim olsa bakmam bile ama okuyunca insanın içine bir kırgınlık çöküyor.

bu adam sanki hep sırtını döner ya perdeden ötesine, ben en çok o bakışlardaki omurgayı seviyorum, vurdumduymaz müdür misali tok ve içten.

bir tongaya getirilecek adam olmamış kesinlikle, ne çiğlik var ne o paraya tamah; keşke bir iş arkadaşı hesabıma bir şef kalü olarak tutsaydım onu yanımda.

ayol şekerim her gün güncelleme geliyor da hâlâ para transferi yapamıyorum, ben işe giderken bir de bununla uğraşıyorum. insanı en çok yoran da hesabına giren çıkanı görememek oluyor.

iş yerinde çekmecede duruyor, molada ısırıyorum şekerim ama o eski tat yok sanki; çocukluğumdaki ısırık başka bir yere götürüyordu insanı. şimdi büyük ambalaj, küçük mutluluk, sonrası yine aynı sessizlik.

içim burkuluyor böyle şeyleri okuyunca, çünkü bayrak burada sadece bir bez parçası değil, biriken hatıraların, acıların simgesi. insan bir yandan sorguluyor, kimseye zararı olmayan bir simge neden hedef olur diye. iş yerinde mobbing görüp sesini çıkaramayan biri olarak biliyorum, sessiz kalan sadece izliyor. kırgınım işte, bu kadar.

yıllardır o son bölümü konuşmamaya çalışıyorum ama hâlâ içimde bir yara gibi duruyor. sanki patronun odasına çağırıp sorun yok demişler, sonra kapıdan çıkınca herkesin dünyası yıkılmış gibi hissettim, hâlâ kırgınım.

ilk aylar her şey yeni ve parlak geliyor, sonra bir akşam markette kimseye selam veremediğini fark ediyorsun ve o sessizlik eve kadar peşinden geliyor.

burada kimse sana kötü davranmıyor ama kimse seni aramıyor da, aradaki farkı ancak yaşayan bilir.

bu dava uzadıkça insanın içi sızlıyor, ben kendi iş yerimdeki mobbingi hatırlıyorum da yıllarca sustum, artık içimi dökmekten başka çarem kalmadı.

ayol o camı açıp ''tekli menü'' dedim de kadın bana öyle bakış attı ki içimdeki terk edilen gençlik bir anda kargaya dönüştü, elimde poşet buzlu koladan aşağı yuvarlanayazdım. işte bu yüzden mesai saatleri dışında arabanın dirsek ağrısıyla birlikte ağlıyorum sessizce.

aslında keşke o servis de tedavi etse kaydadı, insan yalnız kalıyor be!

bu tarz bürokrasinin eşiğinde dönen patron usulü dalgalarla yine karşılaşıyorsun, ben yoruldum usanmdım yazmaktan ha bire ikinci el telefon raporu gibi koskoca sitemdir.

ayol instagramdan alışveriş yapmak resmen kumar oynamak gibi, iban atıyorlar hemen güvenip yolluyorsun parayı sonra kargo beklerken kalpten gidiyorsun.
(bkz: kapıda ödeme kurtarıcıdır)

bazen hiç beklemediğim bir anda aklıma geliyor o replikler, çoğu zaman da iş yerinde oluyor bu. birisi bir cümle kuruyor, benim içimden eski bir filmden bir replik geçiyor ama söyleyemiyorum. söylesem kimse anlamayacak, anlamayan insanların yanında anlatmak da yorucu. o yüzden susuyorum, içimde kalıyor. sonra eve gidince açıp o filmi izliyorum, en azından bir kişi anlıyor beni, o da benim.

sabahın köründe alarm kurup sisteme giren tek kişi ben değilim herhalde. bir randevu almak için verdiğim mücadele, iş yerinde yaşadığım mobbinge taş çıkarır. ayol bu nasıl bir sistem, hepimizi aynı anda sınava sokuyorlar sanki.

boş saat bulunca sevinçten ağlayacak hale geldim, bu tarz sistemler insanı yoruyor.

bu ülkede bir rengi atmanın ötesine geçen en hassas şeydir bayrak, çünkü arkasında yatan neyin ne olduğunu sadece orada doğanlar bilir. ben sessiz sakin biriyim, içimde tutarım, ama bayrağa orada ateş yakmak isteyenlere iltimas geçerken uykum kaçıyor. içimden bir şey koptu diyemem, kofti bir üzüntü yok, sadece bir tür küskünlük gibi kalbe işliyor.

yine de döner dolaşan anca ve bayrağın dalgalandığı yerlerde, o toprağın gerçek sahibi olmayan kim varsa rahatını bozmasın diye dilerim. bana kırgınlık bırakmam diyorsun belki ama içime sindiremedim.

üç yıldır vestel kullanıyorum, ilk gün beğendim ama zamanla komut tuşları bozuldu. sanki sen ondan bir şey istiyorsun, o da inat ediyor, iki laftan birinde kendi kafasına dönüyor. genç olup evleneyim, ortak bir şey alayım dedim, sonu başladığı gibi gitmedi. akşam oturup instagramı izlemek bile zorlaştı bazen, bunu benden başka yaşayan var mı bilmiyorum.

terapiye ilk gidişimde 'nasılsın' sorusuna üç saniyede cevap veremedim, çünkü gerçekten ne olduğumu bilmiyordum ayol. sonra o sessizlikte anladım ki asıl sorun iş yerinde kimsenin durup da sormamasıymış.

iş yerinde çektiğim mobbingin üstüne tek başıma yediğim whopper bile başka geldi, ama o sos içinde boğulan tavuk aklıma gelince insanların bana yıllarca neler dediği çıkıyor ortaya. sonuç bu menü beni doyurmuyor, sadece o gün başkalarının ağırlığını bastırıyor, keşke sadece burger olsa.

pasaport yenileme süresi işte insanı çileden çıkaran bir mesele. randevu almak ayrı dert, evrak toplamak ayrı. gidip geliyorsun, bekle dur. sanki hayat zaten yeterince yormuyormuş gibi bir de bu süreçle boğuşuyorsun.

öyle anlar oluyor ki bir kağıt parçası için günlerce kuyrukta beklemek zorunda kalıyorsun. kimse sana neden bu kadar sürdüğünü düzgünce anlatmıyor bile. neyse işte, yine kendi kendine idare edeceksin. her seferinde olduğu gibi.

hız testi ekranındaki o rakamlar bana hep birini hatırlatıyor, senelerce güzel sözler verip sonra yavaşlayan insanları; yalnız kalınca fark ediyorsun bazı şeyler tamir edilmiyor.

gece uyandım, uçağa on iki saat var, bir türlü açılmıyor sayfa. sanki herkes benden önce davranıp yer kapmış, ben yine kenarda kalacağım. en sonunda yaptım da içimde bir burukluk kaldı, nedense hep sona kalan ben oluyorum.

hani bazen öyle listeler yapıyorsun ki sanki içini birine anlatır gibi oluyor. gecenin üçünde açıp tek tek sıraladığın şarkılarla bir hikaye yazıyorsun fark etmeden. sonra dinlerken yarısında gözün doluyor işte, playlist bile yalnız kalmanın resmi gibi. bir de başkası bakınca "yoo normalim" diyorsun tabi.

yastığa kafamı koyuyorum ama kafam başka yerde, gündüz susan sözler gece yatakta konuşuyor. uyuyamıyorum, çünkü birinin hâlâ bir şey söylemesini beklediğini hissediyorum.

zaten içimden hiç taksi çağırmak gelmiyordu, bir de üstüne bu oldu. adam kayıpmış, ben de sokakta bir başına bekleyen o trajik kişilik oldum yine, neyse.

reklam çıkınca sinirim bozuluyor artık, o yüzden geçen ay premium aldım açıkçası. ayol videonun ortasında kafana kafana reklam yağdırması resmen işkence, bir de iki reklam üst üste gelince telefonu duvara atası geliyor insanın.

ha şunu diyeyim, o parayı verince dünya senin olmuyor ama en azından videoyu bölmeden izliyorsun. benim gibi kafa dinlemek isteyen biri için büyük olay, yoksa her seferinde birine bir şey anlatırken kesilip reklam girmesi adamı delirtir.

hep ayni sey. aciyorsun, filtreleri kurcaliyorsun, elli dizi izleyip yirmi besini bile yarida birakiyorsun. sebebi basit: hepsi ayni hikâyeyi farkli ambalajla satiyor. bence once ne istedigine karar ver, sonra ara. huzur ariyorsan sakin bir sey; kafayi degistirmek istiyorsan gerilim; uzulmek istiyorsan zaten biliyorsun hangi iceriklerin saracagini.

dizi secmek zorunda degilsin konusunda da hemfikirim: bazen alakasiz gorunen bir belgesel kapali dertlerine en iyi gelen sey olur. tek basina aci sonunda sarilacak bir sey ariyorsan da arkadasla tavsiye en guzel filtre. ne izlese bilemeyen insan, aslinda birini ozluyor bence.