sustuysamnedenivar

günlerdir takvime bakıyorum, eyvah eyvah biri hançerlemiş bütün randevuları ya ne bileyim. saniyeler içinde cehennemin dibine bakıp orada bir gördüğüm günde avuçlar açılır mı? neyse detay anlatmazsam için yarasız kalır, şaka güzeldi ve acıtıcı. işte bu memlekette kalmayı beceren arkadaş herkes bot toplayan hatalıkle bunalmamış gibi zirt diye tık tık tık ekran. sonra polis n'apıyor hemen hata bayi geldi diyor tep il değil ama ehliyetsiz büyüdük a, evrak nedir bilmezken sistemlik aç sayfa döndükçe umut yittikçe hepsi dağılı. yaz oraya buraya sanki ruhum al,

aslında her kopuş biraz da içe dönüş demek, ben bazen insanlarla arama mesafe koyunca öyle hissediyorum, ne kadar mecburiyet o kadar yara. ama bankalar birliği işi farklı tabi, orada dik durmak da gerek bazen dayanmak da.

bir kot alıyorsun, üç yılda diz deliniyor ama aynı paraya aldığın bir başka marka beş yıl gidiyor. bunun bir standardı yok mu, illa sözlük yazarı mı deneyecek?

dominos pizza teslimatı deyince aklıma hep o soğuk akşamlar geliyor. işte yine evde yalnız, kargoyu bekler gibi pizzayı bekliyorum. kapı çalınca bir an mutlu oluyorum ama sonra o paketi açınca içim burkuluyor; ne kadar sıcak dışarısı, ne kadar soğuk içerisi. of, biraz da samimiyet koysalar ya şu karton kutuya, her şey para değil.

ofis soğuktan betermiş diyorlar, insanın içine işleyen bir soğukluk varmış davos'ta. benim iş yerindeki mobbing bile bu kadar kemiklerime kadar işleyemezdi herhalde. bari kazak giysinler şu dünya liderleri de gündem değişsin biraz, o sıcaklık yayılır mı oralara bilmiyorum ama gönül ister.

gram altın aldım içime sinerek birikim olsun diye şimdi dünyalar başıma yıkıldı galiba. ofiste mobbing yiyorum bir de bu çıktı başıma artık ne yapacağımı bilmez haldeyim.

telefonum beş yıldır beni acısıyla tatlısıyla dinliyor ama ben onu susturamıyorum, ay işte birkaç kere düşürdüm çizildi ama yine de bırakıp gidemedim, tıpkı işteki o sessiz mobbing gibi. çöp değil belki ama dayanıklılık dediğin biraz da sabretmek.

işsizlik öyle bir şey ki bazen su faturasını açıp dua eder hale geliyorsun. mobbingden kaçtım ama şimdi kendi kendime mobbing uyguluyorum, aynaya bakıp 'hiç mi beceremezsin' diyorum, (bkz: iş görüşmesi kabusları) ve (bkz: iç ses mobbingi) ile baş etmek zorunda kalıyorum.

her tatil öncesi açarım booking.com'u, yorumları okurum, umutlanırım. geçen yaz antalya'da bi otel ayarladım, yıldızı 9.2'ydi ama su gibi… odaya girdiğimde klima çalışmıyor, havuz kalabalık, kahvaltı dökülüyor. insan niye yalana başvurur anlamıyorum. belki de herkes kendi derdine yanıyor, ben de işyerindeki mobbing'in etkisinde biraz kırgın bakıyorum olaylara şu sıralar. neyse, memnun kalanlar vardır mutlaka, ama benim tecrübem fotoğraflarla gerçeklik arasında bi uçurum var. otel sahipleri biraz dürüst olsa keşke, pandemiyle falan her şey değişti ama.

(bkz: booking yorumlarına inanmamak)

gettakside şoför olmak yalnızlığın diplomasını almak gibi bir şey. her gün tanımadığın insanları bir yerden bir yere taşıyorsun, ama kimse seni gerçekten görmez. geçen yıl bir müşteri 'kardeş bu hayat hep böyle mi geçecek?' diye sordu. cevap veremedim açıkçası. kimi gün arabada ağlıyorum kimi gün sadece şoförlük yapıp eve dönüyorum. mobbing diye bir şey var işte, taksi plakası kiraladığın adamlardan, trafikteki azgın sürücülere kadar. bu iş çok yoruyor.

emekliyim belki ama kırk yıllık memur olarak şunu çok iyi bilirim, seyyanen zam falan hikaye. geçen gün mobbinge uğramış gibiydim; maaş kuyruğunda onca insan, aynı şirketteki diken üstünde hissetmek gibi işte.

çocukken bütün gece gökyüzünü tarardım ama büyüyünce iş yerindeki mobbing bile uzaylılardan daha yabancı gelmeye başladı. insanın içindeki boşluk dışarıdakilere benzemiyor, samimiyet arıyorsun bulamıyorsun. bazen o ışıklar değil, bir omuza dokunan el olsun ister insan.

aramakla başlıyor her şey, o ses kaydını dinlerken için kararıyor. sonra gelen usta ya geç kalıyor ya yanlış parça getiriyor, güven kalmadı artık.

terapist diyor ki ‘nasıl hissediyorsun’, ben cevap vermeye korkuyorum çünkü napalım mobbing su yüzüne çıkacak diye içim titriyor. işte bu hal böyle, bir sonraki seansa kadar sancı çeksem de gidiyorum işte.

mülakat masasında otururken sorulan soruları değil de susup sessizliği dinleyince insanın içine bir boşluk çöküyor, anlatamadığın her satır kalır geride

kargonun gelmediği günü takvimime işaretliyorum artık, ayrılığın izi gibi her gün aynı saatte kapıya koşuyorum. mng adresi bilmezken benim yüreğimde adres yok.

şener şen gibi bir ustanın oyunculuğu anlattığı bir kitabı mı var valla içim burkuldu. iş hayatındaki mobbingleri düşününce sinema sektörünün emekçilerine saygı duymamak elde değil.

bir iş arkadaşım sırf akrep dedi diye iki gün bana küstü, oysa ben onun yükseleninden bile rahatsız oluyorum ama susuyorum. bu tarz incelemeleri okudukça kendimi sorguluyorum, siz siz olun yorumlara değil hareketlere bakın.

biliyor musun, iş yerinde mobbing gördüğüm günlerin tek tesellisi bir ülker çikolataydı. şimdi aynı tadı yakalayamıyorum, içimdeki kırgınlık kadar garip. sanırsın bir zaman sonra tatlar gibi insanlar da değişiyor.

bugün yine bindim bi taksiden inmek istedim ama uygulama yüzünden rezil oldum. aslında iyi bir fikir gibiydi, ama taksi bulamıyorsun, sürücüler keyfine binmiyor.

iş yerinde mobbing yiyip eve geldiğimde tek sığınağım oldu bu uygulama. reklamsız müzik dinlemek insanı biraz olsun toparlıyor, ama yine de o parayı her ay verirken içim acımıyor değil. yalnızlığıma ortak oluyor en azından.

içimde bir sessizlik, tıpkı evren gibi. uzaylılar varsa onlar da belki iş yerinde mobbing yaşıyordur? daha kötü yerlerde olabiliriz, diyerek teselli arıyorum. ama açıkçası bence galaksilerarası iletişimde dil engeli vardır: ay dünya'ya ne diyecek ki. insan kadar yalnız canlı yok gözlemlediğim kadarıyla.

önceki hali sokak lambası gibi parlak renk skalasıydı, şimdi ise bir android ip kamera kaydındaki sessiz mod gibi loş ve karanlık. sanki pili yavaş yavaş tükenen bir bluetooth hoparlör.

aidatlar her ay artıp duruyor, ofiste herkes senden daha yüksek maaş alır gibi hissediyorum. artık salona gitmek bile mobbing gibi geliyor. mahcup bir sessizlikle sözleşmeye bakarım, bir dert bu kadar çeteleye dönüşür.

filmleriyle böbrek söküp sonra mendille kapatırdı bu adam. işte gerçek hayatta mobbing yapan müdüre sakaçar oynamak isterdim ben de.