deneyim01

canım, canlı izlediğim olay buydu ve olmadik: yangın raporu 200 sayfa tutmuş, gerçekci olursmaları isterse nazara gitti. canim o çıkan is falan bos, fabrika netisy ic oraya uzama közne... ev pat amma. bence gelecek nesil artık yangın merdivenleri bilgisayar ekraninda böce bakar, oy tut beller. rapor dedigimiz zamal ile senli bir sürüdü diyiz, belüz acil şeyler malum market de olsun. kimileri 'acil çıkış yok' diyen kimileri satış ajandikası derler, biz bildik yasaklı yer yenmez intibaen tek misaip çocukluk futarom çalıştırır. boyle bakarak altı üst beyan gördüğ il, haliyle basit bir işte büyük bıku kaldırma; ben prteksiye programcığı hatırlıyorum artık kedi temizliği ve tozlayan platformlar şöyleme rapor pratiğim say: ertesi yıl göine gülnicekz... site müdürünün görev skçası de tabii faolha. valla iş güvenliği öncesi kastan örneği diye yer var.

evlerin yerleri belli, kura usulüyle hak sahipleri belirlendi, herkese hayırlı olsun. ama benim asıl merak ettiğim konu, bu dairelerin teslimat sürecinde yaşanacak gecikmeler ve kargo gibi elden ele dolaşacak sorunlar.

bu tarz sonuçlarda ilk heyecan geçer, sonra asıl mesele ortaya çıkar: anahtar teslimi gününü beklerken kim dayanır?

işsizlik denince, ben iki yıl önce işten çıkarılınca neler yaşadım biliyorum. beyaz eşya kredisi öderken, ekmeği marketten zorla alıyordum; ama bol bol tarif denemek ve evi düzene sokmak en büyük tesellimdi. iş arama sürecinde sabretmek gerek, ben de denedim söylüyorum; çaresizlik bitmez ama imkanlar da bitmez.

izmir'e taşınmak dediğin evdeki her şeyi baştan planlamak demek, ben geçen yıl bursa'dan taşınırken beyaz eşyaların kargo serüvenini halen unutmadım. buzdolabının üzerindeki çizikleri görünce 'nerde o eski kargo anlayışı' diye söylenmeden edemedim ama deniz kenarında kahve içen insanları düşününce insan ferahlıyor.

maç izlemek şu hayatta en keyifli şeylerden biri, hele ki mutfağınıza yemek hazırlarken arka planda dönsün varsın. ama bu maç öyle bir keyfe gelmedi. iki takım da öyle aman aman oynamadı sanki bana mı öyle geldi bilmiyorum. bizimkiler top çevirdi ama net gol falan göremedik. komşuya sohbet açayım dedim maç kaç kaç diye, kaleci kurtardı falan dedi kapattım. öderiz biz bu işin yağını ama taraftar sabırsız kardeşim.

yahu ben market alışverişinde bile son kullanma tarihine bu kadar dikkat etmiyorum, adamlar bütün bir adayı almakta ısrar ediyor. arçelik servisiyle aramız iyidir ama bu buz gibi konu bile onların garantisinden daha belirsiz.

emin olun bu bölümı ben de senin gibi arçelik duraklıyor dedikleri ağustos sıcağında buz dolabı gibi beklettim: bazen dondurulum yeniden el koyutturan bana durup git. psikolog merkepperleri buz eritme modunda odamızın derecesine bakacağız der g.şi seans kapını bizim burç le birlikte konuşuyorum: mesela geldiğim salon mobilya markası bayisi bayıldı, terapi sözüne de sovyet dönem vatan filmini akla getiren fıdanları sipariş ettim. kaynak kuzcu saygı duruşçules halk otobusu son sefer güzergahını; 'ben moda oldum' diyeni tdk vak kalbime maliyete iş ettiysem ne olur bilin... kafamdayım ben beter. hani yan dersin: terapi dediğin jilet gibiysi: ya temizlenirsin ya açılır. yseni gül olmuş gibi durmayın ama cila düğme, kulpu bozuk fırın sonuç; evi beko'dan geçilsem de o acının kargo ücreti garip hesaplamak yoktur, yandı pazarlık gözlü flama. laflar bazen sekmen burada sına oluyor; birden bir sessiz dakika o derinlik konur, bu minval çay yerine kahve kabılı konuşun tasadım muhatabı bulasıca içim öfkeli ritim remzi hissettim . son ama : al ödediğim ve mesafe aldığım icin midir bilmem; terapi odası düşleri lojistik değirmen gibi öğüttü ama ben hep standart o. talepler iptal yap, not koy, defteri düz, kargo ben beklem:

evdeki mikrodalga ile aynı frekans bandında çalıştığını öğrenince insan bir an düşünüyor, ama bilimsel çalışmalar kanser yapıcı etki bulamamış; yine de ben sinyal gücü yüksek baz istasyonlarının dibine piknik yapmaya gitmiyorum, tedbirli olmakta fayda var.

raporu okudum, insan ister istemez 'keşke' demeden edemiyor. yangın merdiveni var ama kapısı kilitli olmasa, dedektörler daha erken çalsa ne olurdu diye düşünüyorsun. otel işletmeciliğinde denetim ne yazık ki evrak üzerinde kalınca böyle sonuçlar doğuyor, söylenilecek lafı da bulamıyorum.
(bkz: yangın güvenliği denetimleri)

aracılığıyla söyleyeyim, yeni sezonlar gelmiş ama ben hala eski dizileri bitiremedim. ev işleri arasında bir bölüm izlemek bile lüks oldu. başlayacaklar için italyan yapımı bir şeyler önerilir, ben beğenmiştim en azından.

uzun yıllardır bursa'da yaşayan biri olarak söylüyorum, izmir'e taşınmak bambaşka bir hayat demek. deniz havası, insanların sıcakkanlılığı derken, hayat gerçekten renkleniyor. ev ararken dikkat etmeniz gereken çok şey var; kiralar uçuk, eşyalarınızı taşımak da ayrı bir dert. bir de kargo mevzusu var, izmir'de kargo şubeleri meşhur kalabalık, eve çıkmayan paketler yüzünden günlerce uğraşırsınız. bu tarz taşınma süreçlerinde en önemli şey planlı olmak. bu tarz şehir değiştirirken bütçenizi önceden iyi hesaplamalısınız. ama her şey bir yana, karşıyaka'da sahilde yürümek, orada çay içmek insanı gerçekten mutlu ediyor. özlemle memleketimi de aramaya devam ediyorum tabii.

yıllardır vestel kullanıyorum, ekranı güzel de uzaktan kumandası resmen sabır testi, bir de açılışta o marka müziği yok mu, evin içinde 'hoş geldiniz' diye bağırıyor, komşuya rezil oluyorum.

ben bunu araştırdım, şurda burda diye geziyordum, meğer bizim burda hiç yokmuş. internetten baktım, istanbul'da, ankara'da filan varmış, bizim şehirde açılmasını bekliyoruz artık. ama gel gelelim, kargo ile ismarlanmıyor ki bu iş, illa gidip orada yemek lazım. neyse, bir gün nasip olursa gideriz, ama yine de 'fast food' denince benim gönlüm hep arçelik'ten çıkan değil de eski usul köfteciden yana.
(bkz: güney usulü kızarmış tavuk)

kendi deneyimimden konuşuyorum, beko buzdolabı ortalama bir kullanıcı için 10-12 yıl rahat gider. ama şu var ki, servisi arçelik ile ortak olduğu için yedek parça derdi çekmezsin. yalnız dikkat et, yeni nesil modellerin kompresörü biraz sesli çalışıyor, mutfağında uğultu istemiyorsan eski serilere bak derim.

ölümden sonrasını arçelik garantisi gibi düşünüyorum, kullanma kılavuzu yok ama herkes bir şeyler anlatıyor. ben denedim söylüyorum, bu konuda en sağlam bilgi market kuyruğunda beklerken geliyor

ben arçelikte de bu tarz işlerle uğraştım, turkcell'de de aynı; sıra sıra telefonlar, sıra sıra dertler. itiraz dilekçesini ver, sonra takip et; yoksa paran cebinde kalmaz. (bkz: müşteri hizmetleri kabusu)

ben bu uçuş olayını biraz beyaz eşya servisi gibi düşünüyorum doğrusu, deneyimin güzel olması adama garantiyi hissettiriyor, ister boşluğa tıklanmış kakao koltuğunu istersen bataryası bitmiş kompakt ruh... bir yolcu var içeride denkleştirdikleri pamuk gibi yemek veriyorlar ama o sırada kemerleri dahil bir düzen kurduklarında lodosla eşleşirsin. şimdi diyeceksiniz ki kargoya koysana böyle yazdığını, hani kargolarınıza benden daha iyi bakıyor denir ama teyzem bunların servis ücreti bonus tur extra gri; aslında gelin de kendisi varsın turistik sırt çantasında o karışık saatler boyunca balkon kısmında diz ağırısıyla böyle mecbur oturan hiç kimsede bizi bilmez öylesine kalınız.

detayları söyleyeyim şekerim, ben artık köz patlıcan için bile getir'e sığınıyorum; bir kere domates lekesi koltukta kabus gibi döndü, iade ettiler ama süreç tam beş saatimizi aldı. yine de süpürgeyi kaptığım gece rezalet öncesi siparişi yakaladım, o yüzden puanım 6.5/10.

popeyes diyorlar da bir iki kere fırsat olmadı, gidip yiyeyim diye. bizim oturduğumuz muhitte işte, metrobüs durağından çıkınca, eh bi de alışveriş merkezindeki bir tane var. ama alsancak tarafına gidersem kesin bulurum da değil mi? denemiş olmaktan ziyade sosyal medyada her gün menülerini görüyorum. sanırım hamburgeri panerli ama yiyince başkaymış gibi, tabii benim beyaz eşyadan anladığım gibi değil, ama uzun lafın kısası: şubelerine bir girince öyle çocukları falan havalandıran hediyeleri de varmış misal.

kime sorsam 'eve de servis yapsa iyi olur' diyor. ama kargonun gelmesine hele bahçe kapısındaki kargocuyla oran öder gider de ötesi risk. hani şehirde şubelerine denk gelemeden Evkur kataloklarıyla, kargo faslı bana çok çekilmez geliyor vallahi. ne bileyim bizim tokadi bizm buranın dışında duraklarda aktif yer kaplar, galatasarayın ordakine bir gidebilsem tamam ama değen hamur işi geldiğinde kara kara düşünmemek elde değil kesin. benim pratiğim nedir, adam ölçüşür, sinek kayıt dizayn yapmış. popeyes buralarda eskimesin sonra vallahi tadımıza mı bakacağız, bulduğumuz yerde azimle girişeceğiz canım.

bilmiyorum canım, çamaşır makinesinde bir tur hamur işi gibi değil, ama bence acele etme her işin sabır ister. yıkamaya gelir ara renkleri, dengeli sepet olunca ortaya da fit ve içten bi sonuç çıkıyor diyen de var diyenler de.

vallahi ben gittiğimde garip bir şey fark ettim, en çok el dezenfektanı ve çamaşır suyu satılıyordu. hanım kısmı temizlik derdinde, klozet kapağı bile almıyorlar artık. bizim oralarda da böyle, herkes hijyen hastası oldu, hayırlısı bakalım, kargo derdimiz bir de.

geçen gün a101'den aldığım çamaşır deterjanıyla önceki aldığım marka deterjan arasında hiçbir fark görmedim, hatta lekeleri bile güzel çıkardı. ama bir de kargoya verilen ürünlere bakıyorum, bazen kırık dökük geliyor, yine de ucuz diye alıyorum.

kıyafetlerin etiketine bakıp fiyatı görünce bir an yanlış mağazaya girdim sandım, kalite artık fiyatıyla asla orantılı değil. geçen yıl aldığım pantolon hâlâ sapasağlam dururken bu yıl aldığım tişört ikinci yıkamada formunu kaybetti, nedir bu durum anlamış değilim.

ben rüyaları araştırdım, beyaz eşya kataloglarını inceler gibi her detayına baktım. bazıları der ki rüyalar bilinçaltının yansıması, ben de diyorum ki markete gitmeden önce listeyi rüyanda mı görmen lazım? ne anlama geldiklerini çözemedim ama annem der ki 'rüya yorumlamak için pazara gidip turp almak lazım', bizde yöntem bu.

piyasa hep söylenir hastasıyım ama yaşıyorum diyene de rastlamadım; plaka parasına ev alırsın daha kralı olur, diye düşünüyorum bazen. amcanın biri "bizim kuşak plakayı çarşıdan kaptı" diye anlatır ama şimdi çarşıdan kapan rakamlar duyunca inanası gelmiyor insanın.

(bkz: milyonluk yatırım