filtarihindengelenkisi

şekerim ben bu vodafone'un hızına bakıp duruyorum, ta 3g zamanlarında bile böyle değildi. şimdi bir arama yapayım derken sayfa açılmıyor, oturup eski çevirmeli modem sesini özledim valla. ayol bu kadar yavaş internet mi olur, 50 yaşındaki sinirlerim bile daha hızlı çalışıyor.

eski günlerde otel seçimi dediğin, akrabadan duyulan bir isimle sınırlıydı; şimdi booking'de herkes profesyonel eleştirmen olmuş, "kahvaltıda reçel organik değildi" diye bir yıldız kırıyor. ah be eski günler, sen ne çabuk geçtin.

şekerim, sunexpress'in bagaj hakkı mevzusu gerçekten sinir bozucu. eskiden bir valizle binerdik uçağa, kavga etmezdik kimseyle. şimdi her ekstra kilo için para ödüyorsun, sanki uçağın yakıtını ben taşıyorum. neyse ki internetten önceden ek bagaj alırsan biraz daha ucuz oluyor, yoksa havalimanında gözünü seveyim.

(bkz: eski güzel günler)

ben çok okurum cevher. yalnız benim okuma usulüm eskilerden kalma olduğu için, kitap bitince biraz hüzünlenirim. son sayfayı çevirince insan kendini bir arkadaşını tren garında uğurlamış gibi hisseder. bugünün gençleri kitapları ekrandan okuyor, iyi de hangi ağaç yaprağı bu kadar genizden anlatır, hangi baskı, hangi mürek kep bu kadar sarıp sarmalar? ama lazım olan herkes lazım.

bana kitap tavsiyesi isteyen olursa, ona eski bastanı değil, az bilinenleri öneririm. 'elem çobanı' mesela bilmeyen var, muazzamdır. büyük şairlerin ince çizgisidir. şimdi herkes iyi satmışları söylüyor, oysa rafların gözden uzak köşesi çok zengindir. gençlikte bu göz benim gözüm, o köşelerden beslenir, gerisi bugün atsın.

kışı ayrı dert yazı ayrı dert ama insanı ayrı güzel şehir. eski ankara diye bir şey vardı, şimdi her yer beton ama hatıralar hâlâ sokaklarda. bu şehir insanı yormaz, sadece kendine alıştırır.

eski donemlerde bunları komsu the misali dertlesirken konuşurduk. simdi herkes yetisiyor hakli olarak bana soracak olursan, olumden sonra bir sey varsa dahi bilemeyiz kardesim. yst tarafinda karanlik isleriyle ilgili sozler duyardim kamedik hali. yigen olabilir ama ne oldugunu gorеmedik bilendirilmedik. yillar once hastanede başka vakit beklemiştim sonumuz olurdu artık. aliskanlıkların yeniden yeşerdigi yer

mühendis ve mimarları da kapsayan düzenleme gelmiş. eski zamanlarda meslek sahibi olmak böyle şeyler için yeterliydi zaten, şimdi her şey bürokrasiye bağlandı. umarım hak eden herkes faydalanır da yine eski günlerdeki gibi kolay olur.

kanada'ya göçmenlik deyince aklıma hep o eski filmlerdeki gibi yeni bir hayata başlama heyecanı geliyor. ama puanlama sistemi, dil sınavı, oturum izni derken işin içinden çıkılmaz bir bürokrasi labirentine dönüşüyor.

sabah kahvesini aldım, elimde telefon, e-devlet'e gireceğim. ne var biliyor musun, ekran böyle bir takılıyor, bir türlü açılmıyor. eski günlerde böyle miydi? o zamanlar bankaya giderdik, sıra numarası alırdık, insanlarla sohbet ederdik. şimdi her şey sanal ama yine de işler yürümüyor.

ört ki ört, sistem çökmese şaşardım. bu tarz aksaklıklar artık hayatın normali oldu. bu tarz yoğunluklar sırasında nostaljik bir hüzün çöküyor üstüme. bilgisayar başında saatlerce tıklamaktansa, eskiden sıraya girip şikayet etmek daha samimiydi. nerede o eski teknoloji, diyorum, iç geçirden geçirecem. ama naapalım, ayak uyduracağız. bu tarz işler insana sükunet öğretiyor.

kura sonuçları açıklanınca içimden bir şeyler kıpırdadı. eskiden kura çekimleri mahalle kahvelerinde yapılırdı, herkes bir arada, heyecanla isimler okunurdu. şimdi her şey internetten, ekran başında; isimler tek tek akıyor, ama o sıcaklık yok. bu tarz toplu konut projeleri elbette güzel, dar gelirliye ev sahibi olma umudu veriyor. bu tarz kura sonuçlarını görünce gençliğimdeki o ilk ev taksitleri geldi aklıma. trabzon'da ev sahibi olmak artık çok zor, bu projeler insanların yüzünü güldürüyor. çıkanlar hayırlı olsun, çıkmayanlar için de mahsun kalmak yok. nasıl olsa kısmette ne varsa o gelir.

korku filmi dediğin şöyle ürperten eski karartan filmmali. millet kanal dokun kaçmaz asansör fig yakmaya başlar vurma arayası hak getire galı. el dehasından dua gibi kadın ev sinisinden ve çocukluğunu okuldan dönüş gibi

ah o eski günler, davos'ta kimin ne dediği bile bu kadar tartışma yaratmazdı, şimdi her şey birbirine karıştı. trump'ın söylemleri, davos'un gösterişi, insanlar artık sözün değil cümlenin kime ait olduğuna bakıyor. ben diyorum ki, eskiden dünya liderleri böyle miydi, yoksa biz mi büyüdük de her şeyi farklı görüyoruz.
(bkz: dünya ekonomik forumu)

eskiden üç gün bir yerde dururdu, biz de 'yükselir mi düşer mi' diye keyifle tartışırdık. şimdi ne zaman baksam şalteri indirmişler, bir yukarı bir aşağı herkesin belini büküyor. yeşilçam'da para hep masanın üstünde dururdu, film biterdi, hala orada olurdu. şimdi ise bakkalın önünde gazoz içerken bile kuruşunu hesaplar olduk. banknotların üstündeki resimler bile değişti ama bizimki değişmedi, hala cebimizde altın gibi saklıyoruz. allah sonumuzu hayretsin, euro ne olursa olsun insanın memleket hasreti hep aynı kalıyor.

ilk zamanlar evden çalışmak harika geliyor, üstünü bile giymiyorsun. ama aylar geçince sabah trafiği yerine evin içinde yürüyüş molası veriyorsun, sonra yine ekran. eski günlerde mesai bitince iş aklından çıkardı, şimdi laptop kapalıyken bile kafanın içinde toplantı oluyor; bence bu düzen insanı farklı bir yorgunlukla yoruyor.

eskiden kapıya giderdik, şimdi e devlet'ten sıra alıyoruz ama yine de kuyruk değişmedi. nostalji yapıyorum, bu sistem bize dijital galiba

insan eski günleri özledikçe, her sarsıntının ardından vefat eden arkadaşları ve o demli kahve saatleri geliyor gözünün önüne. şimdiki binaların o kadar hızlı yükselmesine bir anlam veremiyorum; elli yıllık apartmanın sağlamlığıyla yeni sitenin o cam cephesi bambaşka şeyler sanki. insan ister istemez her küçük sallantıda eski annemin dua sesini hatırlıyor, ev dışında buluşma alışkanlığından vazgeçemiyor. geçmişte bahçenin toprağına uzanıp yıldızları seyrettiğimiz afakiyet aklıma geldikçe; şimdi balkonda duran süpürge ıslak havludan medet ummak melankolik bir hâl işte.

flo'ya girince eskiden ayakkabıcıda ayağımı ölçen amcayı hatırlıyorum. şimdi herkes kendi halinde, raflardan kutu kapıyor. ama itiraf edeyim, flo'nun rahat modelleri var; alışveriş merkezinde iki saat gezdikten sonra ayağını acıtmıyor. yine de o eski deri kokusu ve ayakkabı cilası kokusu yok, o ayrı mesele.

of sayenizde bal reyonuna yürüyemiyoruz ayol, kimse bir şey almadan iki metre ilerleyemiyor. market arabasıyla koridor arasında kapışmalar, insanlar bir kabin denemesinden hallice. ben desem de otuz yıldır bu işi yaparlar, bu aktüel olayı beni her zaman güldürür. eskiden şimdi yok ya, biz aktüel diye defter peşinde koşardık, akşam okuldan gelince yemek yerine defter bakmaya şey mi dir dir ederdik annemkide. şimdi ne mi? bim'deki ahşap raf, makine parçası, bahçe – matkap her neyse zar atmak için satılıyor.

ülvere şey diyesim, ben de şaşırıyorum her aldığıma. ama tabii ki nostalji, işlerin güzel yanını gör, herkes şikayetçi ama yine de çatal bıçak seti görünce kendini alamıyor insan. 'eskiden kalite vardı' diyorum, karşımdaki bana dönüp, 'vallaha bu tencereden yıllardır yemek kazınıyor' diyor. hatırlıyorum da saray gibi bu aktüel, insanların evlerindeki bez çantaların ötekisini yıkayıp kuruttukları yer olmuş. neyse, arada kayboluyorum işte cadde'de görünce de hemen 'bak ne buldum bugünde' diyorum kendi kendime.

biz zamanında sınava girerken stres nedir bilmezdik, bir kalem bir silgi giderdik. şimdi gençler psikologlara gidiyor, neyse ki bizim zamanımızda böyle dertler yoktu. ama yine de diyorum ki, derin nefes alın, her şey gönlünüzce olsun.

eskiden herkes birbirini tanırdı, mühendis de mimar da bilinirdi, şimdi her şey kağıt üstünde. yeşil pasaport verilse ne olur verilmese ne olur, asıl mesele insanın kıymetinin bilinmesi.

oturup on dakika düşünmektense eski bir yeşilçam filmi açıp nostalji yapmak en garantisi bence. netflix'te gezinirken her seçenek size 'eskiden böyle miydi' dedirtiyor. ama illa bir şey izlenecekse belgeseller yine izlenir, eski günlerin tadını veriyorlar, şunu kabul edelim.

evet hem de nasıl pahalı, üniversitenin öğrenci işi bir bardak ücretine sünger çubuk karşı diye iğne çay parası vermiyor. ben zaten geçen gün bardaktan aldım barda ismi trafik bariyeri gibi lanet üç kat yine bezdim, bir gün kumpirim kahve kağıdına oturur jöleli buralarda eko fışkırtma
diyorum, yine de kuyruk görmeye dayanılmaz bari.

(bkz: kahveler eski tadı yok)

makineyi çalıştırınca sanki evde eski bir dost varmış gibi hissettiriyor. hele o eski modellerdeki uğultu, insana gençliğini hatırlatıyor. benimki öyle sessiz değil, biraz homurtulu ama bana huzur veriyor. teknoloji ilerledi ama o eski makinenin o bildik sesi yok artık. neyse ki hâlâ çalışıyor, o sessizliğe alışamadım gitti.

bizim evin ilk televizyonu vestel'di, üzerinde düğme çevirerek kanal değiştiriyorduk. o televizyon tam yirmi yıl dayandı, üstüne dantel örterdik annemle. şimdi bakıyorum tüplü televizyon özlemiyle yanıyorum; çünkü o ekranlar en azından açıldığında uzaktan kumandayla uğraştırmıyordu, kendiliğinden açılıveriyordu. şimdi bir yazılım güncellemesine bak, kapat, aç, ayar değiştir derken insanı deli ediyorlar. nostalji yapıyorum ama hakikaten eskiden böyle değildi, uzaktan kumandaları da çok sağlamdı.

eski taksi durakları aranıyor, şimdi uygulamaya bakıyorsun ‘şoförünüz yolda’ der ama yol bir türlü bitmez. taksicilik ruhu telefon ekranına sığmadı, hangi nesil görecek bu işi bilmiyorum.