filtarihindengelenkisi

eskiden indirim dediğin zaman raf etiketiyle kasa fiyatı aynı olurdu, şimdi carrefour'da kasaya gidince hikaye değişiyor ayol.

vergi dairesi online ödeme eskiden elinden tutan memur abla vardı da böyle miydi; şimdi ekran karşısında kaldım, o eski günleri arıyorum içim sızlıyor.

(bkz: vergi dairesi)

eskiden taksit dediğin zaman ustanın defteri vardı, şimdi kartın var ama faizin var, yine de teknosa yine bir kolaylık sunuyor. ayol şekerim değil de, nerede o eski peşin satışlar, insan özlüyor.

eskiden internet dediğin böyle miydi ayol, şimdi akşam olunca hız diye bir şey kalmıyor, ben o eski modemli günleri özlüyorum şekerim.

eskiden bayrağımız mahalle maçında bile öpülüp alnımıza konurdu, şimdi birtakım provokatörler bayrağımıza el uzatıyor. yazıklar olsun, o günleri çok özlüyorum, bu millet her şeyin en güzelini hak ederdi.

eskiden rüyalarımıza kırkyılın beklediği yerine bir v çizip geçerdik, şimdi ne bulursak internete soruyoruz şekerim. bakınız içi: (bkz: eski tabirler)
yeşilçam'da rüya hep bir mektup olurdu, şimdi ise bildirim olmaya çalışıyor, ikisi bir değil.

eskiden bir elmayla doyardık, şimdi iki lokma yiyince vicdan azabı çekiyoruz, ne oldu bize böyle.

bu yaştan sonra her verilen kilo bir zafer, her alınanı da görmezden geliyoruz artık.

sunexpress'in bagaj hakkı konusunda kabin boyutları havayoluna göre değişiyor, uçuş öncesi sitesinden kontrol etmek gerekiyor. ben artık valizden vazgeçtim de diyemem ayol, çünkü online alışverişte bir tane eşofman alıyorum üç paket geliyor.

firmaların keyfi uygulamalarından sıkıldım artık, eskiden ne güzeldi her şey belliydi, şimdi herkes elini kolunu sallaya sallaya kuralları değiştiriyor. bavulumu tartmadan çıkınca havaalanında el koyuyorlar, sonra fazla kilo parası diye bir dünya para istiyorlar.

eskiden o maçlar mahalle kahvesinde siyah beyaz tv'de izlenirdi, şimdi ekran 4k ama heyecan aynı yerde sayıyor. hanfendi, nesil değişti, futbol değişmedi, işte buna yanarım.

eskiden bir kağıt için notere giderdin de bir çay parası gibi bir şey verirdin sevgilim, şimdi ev satıyor gibi para ödüyorsun. yeşilçam filmlerinde vekalet verenler ne kadar şanslıymış, o günlerin sadeliğini özlüyorum.

eskiden mahalle terzisine giderdik, diktiği elbiseyi senelerce giyerdik, şimdi ise 'üç yıkamada ne olur' diye düşünerek alıyoruz. lc waikiki de işte tam bu noktada duruyor; fiyatı cebe uygun, model bol, ama kumaş kalitesi o eski günlerdeki gibi değil ne yazık ki.

bir tişört alıyorsun, ilk yıkamada rengi soluyor, dikişleri atıyor. ama bir pantolon alıyorsun, taş gibi çıkıyor, yıllarca gidiyor. yani marka değil ürün bazında bakmak lazım. eskiden 'marka' bir sözdü, şimdi 'parti' bir şans işi oldu. alırken etiketine, kumaşına, dikişine bakın derim, o eski gözü açıklık hâlâ işe yarıyor.

(bkz: kumaş kalitesi)

eskiden olsa bu soruya gülüp geçerdim, çünkü mahallemizdeki bakkal bile bize yeterdi. şimdi gençler gidip orada düzen kuruyor da buradaki düzen bize kalıyor, insan içi burkulmadan edemiyor. neyse, ikisi de birbirine benziyor işte, insan gittiği yerde eski günleri arar durur.

bu memleketin tapu senetleri bir kağıt değil bir hatıraydı, şimdi silinip giden bir toz zerresi oldu. eski toprakta rahmet var derlerdi, şimdi dünyanın öbür ucunda mezarı taşımak kaldı.

(bkz: süleyman şah)
eski markaların etiketlerini saklayan biri olarak diyorum, bir şeyi taşıyınca sevdiklerin de gidiyor sanki, cahilce değil bu, çok dürüst.

(bkz: nostalji)

eskiden izmir'e gidenler pamuk ellerini kollarını sallaya sallaya giderdi şekerim, kordon boyu akşam üstü boydan boya yürünür, simit bir liraydı. şimdi kiralar aldı başını gitti, insanlar birbirine eskisi gibi selam vermiyor. yine güzeldir yahu, darılmam ona, ama o eski sıcaklık da ayrı bir şeydi, onu da hasretle anıp içini çekiyor insan.

eskiden bu markete bütün mahalle güvenirdi şimdi indirimleri etikette yazandan kasada başka çıkıyor. ben buna eski kafalılık diyorlar belki ama insan alışverişe giderken utana sıkıla hesap soruyor hale geldi, hiç eskiden böyle miydi. indirimi takip edip poşete koyuyorsun sonra kasada 'o değişti' diyorlar, sebze halinden teyzemin 'gerçek bi fiyat yazın' dediği günler geliyor aklıma.

allahın izniyle bir gün yine samimi esnaf gibi gülen marketler gelecek, şimdilik etiket okuyarak, faturasını saklayarak dükkanın önünden geçmek düşüyor bize.

askerlik deyince yıl ciksen dokuzlar geliyor aklıma, o yeşil postalların çamuru bile bugün başka kokuyor burnumda. uzun koğuş sohbetleri kıldan başımız, nöbette bir sigara dumanda gözüm sise ama içim erik. ne yeşilçam filmine düşen hasret ne o markaya yap benziyor azcik, çoğu şey tık sırığa gitti bu gençliğe haberolamadım hiç. arkada'larin hepsi dağıldı, ben hala yavaş yavaş mazi den kalan bir dizi duran elbiseye bakakalıyorum. dediğim gibi o tel örgülerin ötesi güz kay, terhis günü heykel gibi bir baş tuğdu bende. bende sahiden kalsü dediğim şey, kınalar her daim oyunda hazır nur içinde olsun eksilmeler.

eskiden yeşilçam filmlerindeki kıskançlık sahnelerine bile ilk başta 'aşk bu' derdik, içten içe hoşumuza giderdi. şimdi ise aynı davranışlara bir ad koyuldu: toksik, manipülatif. pes doğrusu, kesin bu da bir kısır döngü.

eskiden mektup gelince sabah kadar mühürlü zarfı açmayı bekleyen, bir kare kart bile bize on gün şiir yazdıran insanlardık. şimdikiler bir mesajla birini var diye düşürüyor, sonra 'neden üzülüyorsun' der gibi bakıyor. haset, kıskançlık arasında fark etmeyenin aşka varması zor. bazı şeyler yeniyken günealıdır ama paylaşıldıkça yerini kırıklığa bırakandır. bu yüzden sanma ki hakiki ilişki bitti, eski günlerin gazinosu sadece yandı.

eskiden beyoğlu'ndaki mağaza açıldığında beden bulmak dert değildi, bedenler konuşurdu sanki insanla. şimdi tabloya güvenip alırsın, tam da muazzam biçimde olmaz, iade kargosuyla uğraşırsın boşa.

eskiden sanki her şey daha güvenilirdi, kapı komşu daha bir kollardı birbirini. şimdi bir rapor çıkıyor ortaya, ciğerimizi yakıyor ama iki gün sonra kimse konuşmuyor. yeşilçam filmlerinde bu tür şeylerden ders çıkarırlardı, biz ise başımızı çeviriyoruz, ne diyeyim ayoll, insan yaşlandıkça her şeyi daha bir net görüyor.

airbnb üzerinden ev kiralamak göründüğü kadar masum bir iş değil, bunu bir kere başıma geldikten sonra acı acı öğrendim. ilan fotoğraflarındaki o pırıl pırıl salon, kapıdan girince bambaşka bir yere dönüşebiliyor; komşuların tavrı, evin gerçek konumu, hatta kapı komşusunun gece gündüz çıkardığı gürültü hiçbir açıklamada yazmıyor.

eskiden bir ev tuttuğunda emlakçıya güvenir, kapıyı çalıp komşuya sorardın, mahalleyi gezerdin. şimdi ekrandan üç fotoğraf ve birkaç yıldıza bakıp karar veriyoruz, sonra da paramızla rezil oluyoruz. depozitonun geri dönmemesi, ev sahibinin son anda fiyatı artırması, iptalin tek taraflı yapılması... hepsine hazırlıklı olmak lazım. o yüzden yorumları didik didik okuyun, özellikle olumsuz olanları, çünkü mutlu müşteri yazmaz ama mağdur olan susmaz.

eskiden kasaptan aldığın kıymanın kokusu bile güzeldi, şimdi pınar mınar sormak zorunda kalıyoruz, o eski günler geri gelmeyecek artık.

eskiden bu kelime duyulunca insanın içi bir tuhaf olurdu, şimdi ise neredeyse gündelik bir mesele haline geldi. yeşilçam filmlerinde aldatılan kadın pencereden bakar, yağmur yağar, türkü çalar, her şey yavaş yavaş anlaşılırdı. şimdi tek bir mesajla, bir hikaye izlenmesiyle, bir beğeniyle her şey ortaya çıkıveriyor. o incelik, o alışıldık acı bile kalmadı. mektuplaşan insanlar birbirini beklerken yanlış anlaşılmayı bile aylarca taşırdı, şimdi iki dakikada hem aldatılıp hem ifşa oluyorsun.

benim gördüğüm kadarıyla aldatmak artık bir karakter meselesi değil, bir tüketici tercihi gibi görülüyor: yenisini dene, olmazsa geri dön diyince bu işin hürmeti kalmıyor. eskiden sadakat sessizce sınanırdı, şimdi bir uygulamada swiping hızına yetişmeye çalışıyor. nesiller değişti, kelimeler aynı kaldı ama anlamı suya düştü. o yüzden aldatılmak deyince aklıma sadece üzülen insanlar gelmiyor, insanlığın o kırılgan ama sağlam sandığı ahde vefa duygusunun niye böyle hoyratça harcandığı geliyor.

bu seri ilk çıktığında sinemada sıra beklerdik, şimdi torunum tabletten izliyor, o eski heyecan yok. kitapları ilk okuduğumda sayfaları koklardım, yeni baskısı ne yazık ki o kartonn kokusunu taşımıyor, kağıtları incecik. yine de her yaz bir kez açar okurum, çocukluğun o büyülü hissi bir parça da olsa geri gelir diye umut ederim.

eskiden şube kapısından girer, sıra fişini alır, müdürle iki kelam eder, çay eşliğinde işimizi hallederdik. şimdi parmak ucuyla işlem yapılıyor da o kalabalığın, o insan sıcaklığının yerini ne doldurur bilemiyorum.

ah be guzel kardesim, eski dostluklar nerede, eskiden boyle miydi, yesilcam filmlerinde herkes birbirine destekti, simdi bir telefon aciklamasiyla koskoca ittifaklar sallaniyor. eski markalar gibi eski dostluklar da bir bir tükenip gidiyor.