uykusuzluk

eskiden gece yarığı radyoları, sabaha karşı çizgi filmleri vardı da keyifle uyanık kalınabilirdi, şimdi uyanık kalmak sadece dert. of insanlık nereye gidiyor böyle, uyku bile lükse döndü.

gecenin bir köründe tavanı izlerken insan bir sürü hesap yapıyor, sabaha ne olacağını bilemediğin o sessiz saatler aslında ne kadar da uzunmuş. yastığa başını koyup uyuyanlara bakıp içinden 'nasıl oluyor bu' diye soruyorsun, sonra telefonu eline alıp o yorgunlukla sabahı ediyorsun.

yine sabahın üçü ve ben tavana bakıyorum, sanki tavan bana bir şey söyleyecekmiş gibi; kimseye anlatamadığım her şey gece gelip yastığın yanına oturuyor, sessizce. yalnız olmadığımı bilmek biraz iyi geliyor ama uykuyu geri getirmiyor işte.

ben bu yaştan sonra şunu gördüm geçirdim, uykusuzluk teknoloji gibi, yaşlandıkça daha da düşman oluyor; gençken ekran başında sabahlar güzel gelirdi, şimdi telefonu bırakıp yatağa girmek lazım.

bak evladim uykusuzluk dedigin sey basit bi sey degil, ben gordum geçirdim bu yollari. ilaci falan bosver, once kafani bosalt, telefonu yatagin yanindan kaldir, gerisi gelir.

yurtdışında yaşayınca türkiye saatiyle yaşamak mümkün olmuyor, gece boyunca memleketi düşünüp sabaha karşı ancak uyuyabiliyorum.

ben denedim söylüyorum, gece 3te bir kalkıyorsan o arçelik çamaşır makinesinin homurtusu bile seni uyandırır. yastık yorgan değiştirdim, papatya çayı demledim, market pahalılığı da cabası, yok şekerim uyku denen şey gelmiyor işte.

eskiden çocukken yaz akşamı babam radyoda maç dinletirdi, O geceyi düşünürken dalardım; şimdi saat üçte akıllı telefonun ışığıyla geçiyor gecelerim, hiç o tadı kalmadı.

şu saat oldu hâlâ gözlerim faltaşı gibi açık, telefon elimde kayıyor duruyorum. normalde siparişlerim bile bundan hızlı gelir, bir uyku nedense gecikmede kaldı. ne kadar geç yatarsan o kadar geç uyanıyorum, ertesi gün de zombi gibi dolaşıyorum etrafta. bir çaresi olan yazsın lütfen, çok ihtiyacım var.

geceleri hep aynı sahne: gözlerim yorgun ama kafamın içi bir mobbing odası gibi hiç susmuyor, bir süre sonra yatak bile yabancı geliyor insana.

bu tarz gecelerde dertleşecek birini arıyorum ama telefon rehberim de benim kadar sessiz.