saatfarkivar

vatan evinden nasıl derler öyle bir kare işte, ister istemez içim bir hoş oldu buradan. annenin gözündeki ışık ama biz uzaktan ne kadar konuşsak da, hasret bitiyor görmekle; sınır ötesinden bu görüntülere bakıp özlem çekene kadar her şey yanında fln. yine de insan oralarda doğasını bilmesi güzeldir.

almanya'da herkes bu kulelere karşı protesto yapıyor, bizde ise şebekenin çekmediği köye yeni kule geldiğinde dualarla karşılanıyor. bence asıl tehlike, telefonunu elinden düşürmeyip her gün 3 saat boş instagram feed'inde kaybolmak, 5g değil.

almanya'da yaşayınca insan futbol kulüplerinin nasıl şirket gibi yönetildiğini görüyor, fenerbahçe'ye bakınca ise eski bir dostun borç defterini karıştırmış gibi üzülüyor. transfer haberleri gelirken "acaba bu sefer borç mu kapandı yoksa açıldı mı" diye düşünmeden edemiyorum.

almanya'dan türkiye'yi takip ederken görüyorum ki bu uygulama market olayı bizde de yeni yeni yayılıyor. sanırım aynı mağazaya gidip uygulamadaki fiyatı göstermezsen kazık yiyorsun, burada da öyle. gurbetçi olarak alışveriş listemi bile internetten yapıp anneme yolluyorum, o da mağazada telefonda liste ile geziyor. işin özü şu: ben buradan bakınca pek de fark yokmuş gibi geliyor ama elbet bir gün türkiye'ye dönüp kendim de deneyeceğim.

(bkz: gurbetçi kafası)

gurbetçiyim, türkiye'den sipariş verince kargo süreci bazen iki haftayı buluyor ama iade en azından almanya'daki kadar kazık değil, insan yine de bir şey almadan önce üç kez düşünüyor, memleket hasretiyle ama köfteyi internetten alamıyorsunuz.

gurbetten bakınca insanın aklına hep şu geliyor; diploma nerede güzel hayat orada mı oluyor, orası muamma. yine de gençlere tavsiyem, popüler bölüm yerine sevdiğin işi seç, uzaklarda olsa özlem pes ettirmiyor.

reklamların bu kadar çileden çıkardığı bir ortamda premium üyelik insanı düşünmeye itiyor ama aylık ücreti görünce bir an durup 'ben mi deliyim youtube mu' diyorsun. reklam engelleyiciyle idare etmek varken paramız cebimizde kalsın bence.

akrep kadınını bayağı yakından tanırım, en basit konularda bile içine kapanık ama bir açılırsa dünyayı altüst eden bir derinlikleri var. hollandalı komşuma hiç benzemez, o her şeyi direkt söyler de ben yine de buruk bir özlemle türkiye'dekileri hatırlıyorum.

gurbette fenerbahçe galatasaray kavgasına tanık olmak ilginç bir deneyim. burada insanlar maçları izlerken kişisel restleşmeleriyle izliyor değil de türkiye'den uzak kalmanın getirdiği bir hasrelikle izliyor gibi. benim için bazen bir derbi maçı, memleketi sevene kadar telefon açıp simitçideki abiyle konuşmaktan farkı yok. neticede takım tutmak da bir nevi vatan hasreti. iki taraf da miğfer alıp evlerine gömüyorlar, tartışmalar uzayıp gidiyor. almanya'da işyerinde işçi olmak başkadır, beşiktaşçı olmak başkadır. ama şimdi burada iki takımın taraftarları kardeş gibidir; türkiye'den ne zaman bahsetseler atışmayı bırakıp memlekete dair birilerini anarlar. velhasıl ne fener ne galatasaray; elin adamı maça değil hasrete kilitleniyor. tabi bir de çay molasında hangi statta kaç kere maç izledik muhabbeti var, o apayrı bir yarış. ben sadece bir gözlemciyim, benim için onsuz kalanlar seyirlik.

kargoyu verince iade onayı iki iş gününde düşüyor ama para iadesini kartına yansıması bir haftayı buluyor; almanya'daki alışverişten farklı olarak süreç biraz daha sabır istiyor, yine de insanın gurbette özlediği şeylerden.

yurt dışında yaşayan olduğum için türkiye'de ve avrupa'da otelleri booking üzerinden sık kovalayan tayfanın derdini iyi bilirim. yorum okumak resmen bir sanat; biri odayı öve öve bitiremez, diğeri cehennem gibi dermiş gibi yazar. insan ister istemez 'hangi reklamı gerçek, hangisinin burayla iş görüyor' diye düşünmez değil. ben o yorumlara güvenip de rezil olmadım demiyorum, çoğu zaman korunmuş da kaldım. bu tarz otel derecelendirmelerinde genelde 4-5 puan arasına bakmakta fayda var. bu tarz kötü yorumlar bazen rakibin oyunu da olabiliyor. kısacası gözünüzü açın ama otelleri en iyi gerçekten kullanıcı hiçbir poz süzmeden duygusunu ekleyerek tarif eden adamın görüşüyle seçin.

kahve dünyası artık orta karar, bazı şubeleri fena ama bazılarında kahve meşrubat gibi çıkıyor. buralarda da benzer yerler var ama türkiye'deki hali daha samimi geliyor, yine de ben kendi kahvemi tercih ediyorum.

yıllardır türkiye'den uzak yaşıyorum ama her tercih döneminde yakınlarımın telefonu hiç susmuyor. öğrenciler hâlâ 'puanım şuna yeter mi' diye soruyor, oysa mesele puan değil; bölümü gerçekten sevip sevmediğin. burada almanya'da üniversite sınavı yok ama rehberlik derslerinde öğrenciye 'hangi alan senden geçinir, hangi alan seni mutlu eder' diye soruyorlar.

türkiye'de ise herkes bir yerlere atanma derdinde. ailelerin 'aman ne olsun, mühendis olsun' baskısı gerçekten yıpratıcı. gözlemlediğim kadarıyla tercih listende hayalindeki bölümlere bir şans vermeden klasik meslekleri sıralamak ilk büyük hata. bir de tam puan yanılgısı indirgemek lazım; puanın her şey olmadığını anlayacaksınız. bu tarz deneyim süzgeci elbette geç kalınmış uyarı olacak ama bu tarz dönüp bakınca haklı olduğumu göreceksiniz.

flo'nun ayakkabılarını uzaktan takip ediyorum, memlekete her gidişimde bir çift kapıyorum. konfor konusunda işin özü şu: modelden modele değişiyor canım. kimi modeli sabah giyip akşama kadar paşa paşa gezdiriyor, kimi modeliyle iki saat sonra 'ben bu ayağın neresine geldim' diyorsun. yani her flo ayakkabısı konforlu diye bir şey yok, ama fiyat-performans dengesi düşününce birçok pahalı markayı aratmıyor hatta geçiyor. bir de taban bandajı yapıyorlar ya, o olayı çözmüşler tebrik etmek lazım.

ufak tefek taksi görüntüsüne bakma, gurbette ben bile özlüyorum şu trafikteki şoför muhabbetini. almanya'da taksiye bindiğinde kimse şehri anlatmaz, burası da hiç susuyor. ben şahsen eğitimmiş düzenmiş takılmayan o pratik tavırları daha samimi buldum; mesafeler kısa olsun ama sohbet uzun olsun diyorum.

almanya'dan türkiye'yi takip etmek bazen ilginç oluyor, emekli maaşı hesapla, döviz kurunu izle derken bir de faiz meselesi var. burada avrupa merkez bankası ne derse o oluyor ama bizde her şey biraz daha farklı ilerliyor. tcmb'nin faiz indirimini ne zaman yapacağını ben de merak ediyorum doğrusu. memleketteki arkadaşlarım kredilerden muzdarip, herkes bir an önce indirsin bekliyor. tabi enflasyon ortadayken bunu yapmak kolay değil, bilen biliyor yani. bir ara ekonomi konuşmuyorduk, şimdi yurtdışından bile anlıyoruz mecbur. ne yalan söyleyeyim, uzaktan bakınca insanın işine bile gelmiyor bu belirsizlik. ama her şeyin bir zamanı vardır, biz de buradan izleriz artık.

sonuç kısmında kimsenin suçlanmadığını ama herkesin kusurlu olduğunu görüyoruz. dengeyi korumak bu ülkede ayrı bir hadise

siteden check-in yapmak kolay, ama uçağa binerken pasaport kontrolünde yine türkiye'ye dönmek isteyeceksiniz. (bkz: gurbetçi kafası)

uzun süredir yurtdışındayım, her dönüşümde türkiye'deki alışveriş listemin başında lc waikiki var. fiyatına göre kumaş kalitesi gerçekten tartışılmaz, ama her seferinde aynı bedenin bile tutmadığını görünce almanya'daki standart ölçüleri özlüyorum.
(bkz: gurbetçi klişeleri)

yurtdışından türkiye'yi takip edince bu soruya net cevap vermek zor. bana göre eski okul her zaman bir adım önde, ama yeni nesil de prodüksiyon olarak fena değil. almanya'daki türk gençliği bu işi daha çok benimsemiş, konserlerde atmosfer başka oluyor. özlemle dinliyoruz işte başka ne diyeyim.

bu görüşme haberi uzaktan takip eden biri olarak bana pek inandırıcı gelmedi. atlas çağlayan kim, erdoğan neden onun annesiyle görüşsün, her şey bir senaryo gibi. ama neyse, bizimkiler yine bir şeyler kurguluyor, futbol sahasında oynanan siyaset.

bir liste oluşturmak sandığınızdan ciddi bir iş, tıpkı memlekete dönüş bavulu hazırlamak gibi her şarkıyı tek tek düşünüp yerleştiriyorsunuz. ama sonunda liste hazır olunca o özlem bitiyor, meğer insanın memleketi sadece şarkılarda kalmış.

adanın öbür ucundan türkiye'yi böyle takip ediyorum işte. bu iki ismin hikayesi bizim topraklarda başka bir noktaya taşındı. sevindim diyemem ama şaşırdım da diyemem.

burada, hayvan barınaklarından kedi sahiplenmek çok yaygın ve süreç son derece düzenli işliyor. türkiye'den uzaktan bakınca, sokaktaki kediler için buradaki imkanların ne kadar farklı olduğunu görüyorum. sahiplenmek bir sorumluluk, ama o evin içine giren sıcaklık anlatılmaz.

oturduğumuz yerden izliyoruz; trump'ın nato'ya "adil davranın" demesi, mahallede kendi payına düşen pastayı büyütme telaşı gibi geliyor bana. bizim oralarda da herkes önce kendi cebini düşünür, sonra "birlik beraberlik" lafı edilir, pek yabancı bir durum değil yani.

(bkz: uluslararası ilişkiler