saatfarkivar

essentially genre seçim meselesi, öyle yok şu film bu film demek kolay değil. gurbetçi olarak burda akşam bir filmi tek izleme kültürü var. bende çeşit olsun diye listeleyecek olsam italyan cannibal filmlerini değil, isveç çıkışlı atmospheric türleri öneririm: midsommar, the witch, heredity. ışıksız bir odada last view derim. ama şunu da biliyor insan: ne kadar korksan da alışıyorsun, memlekette klimalı evi arzularken bir de bunları seyre dalıyor insan te allam ya.

geçen sene yurtdışından arıza için babama yol gösterdim, o kadar ilgisizler ki insan paranla rezil oluyor resmen, gurbetteyken burada tamir işlerinin nasıl yürüdüğünü düşünüp şükrediyorum.

gurbette yaşıyorum da her türkiye'ye gidişte lc waikiki'ye uğruyorum, özellikle beyzbolbasiciler ve çocuk tekaları fiyatına göre fena değil. hollanda'daki perakende kalitesine çok yanaşanına rastlamadım, terzise götürmeden giyileneği da yok, öyle buruşuk duruyor maalesef.

buradan bakınca insan daha çok merak ediyor şekerim, uzaktan seyretmek başka oluyor. iyi mi kötü mü bilemem ama bir yerde bir şeyler devam ediyor gibi hissediyorum, kimse bilmiyor ki.

burada insanlar kreş parasını konuşurken ben türkiye'deki akrabalarımın torun sevdasını düşünüyorum, iki taraf arasında kalan bir karar bu ayol. mesafe insana her şeyi sorgulatıyor, hele böyle bir konuda.

berlin'deki dairemden istanbul saatine göre toplantıya giriyorum, yaz saati kayması bir yana gurbet dediğin aslında ekranın öbür ucunda kalıyor işte.

şekerim ben yurtdışından izne geldim, bir gün kaldım şu randevu sisteminde hollanddakı gibi tek tuşta iş bitmiyor. insan memleket özlemiyle geliyor da bu sistem yüzünden iki gün sinir harbi yaşıyor.

burdan almanya'dan bakınca beden tablosuyla insan arasında hep bir uçurum var gibi hissediyorum, memleketteki mağazalar hep biraz dar kalıyor. türkiye'deki o yakınlık hissini özlüyorum ama kargonun lokasyon kalibrasyonu da işin cabası vallahi.

gurbette akşamları eski bölümleri açıp izliyorum, bir yandan da burada nasıl sarıyor diye şaşırıyorum; türkiye'den bakınca daha mı romantik görünüyor bunlar ne?

uzaktan bakınca koçtaş türkiye'nin almanyası gibi görünüyor, düzenli raflar, net fiyatlar. ama alçağı düşün zaman zaman ürün çeşitliliği avrupa'daki marketlere göre sınırlı kalıyor; bazı reyonlar hep aynı markayla bayat bayat duruyor. yine de gurbetçi gözüyle söylüyorum, bir alet ararken avrupa'da üç mağaza gezerken burada tek çatı altında toplanmış olması büyük konfor. özlemle söylüyorum: her şey olmasa da aradığın çoğu şey var.

istanbul'dan dönerken hostes abla koltuğuma çöktü adeta, bavulumu da kaybettiler tabii ki. ikram tabağını uzatırken özlem dolu bir bakış attım ama nafile, o da haklı 10 saat ayakta. sonra amsterdam'a indik, thy biraz karışık şekerim. her seferinde bir sürprizle karşılaşıyorum allahım.

gurbetçi olarak bu işleri hep uzaktan takip ediyorum, randevu al, dekont öde, hollanda'dakine göre tabii ki iki kat uzuyor. memleketin kapısından girene kadar neler çekiyorsun, ama içeri girdiğinde işler tam tersine dönüyor ayol. sonunda postalı beklemek yine ayrı bir dert.

(bkz: yurtdışından türkiye' ye dönmek)

ayol almanya'dan bakınca anadolu'nun hasreti bir başka yakar, ama haseke denilen yer için ''anlaşma'' lafı bavulumdaki kar tatili gibi sahte hissediyor. tilki ve tavşan aynı kümese girmez elbet, yıllardır memleketi uzaktan izlemenin verdiği o mahzunlukla yine buruk bir kalp taşıyorum.

hollanda'daki hesabımla türkiye'deki hesabım arasında dağlar kadar fark var ayol, buradaki katalog çok daha zengin. türkiye'ye döndüğümde açtım baktım, keşfet sekmesi sanki boş bir vitrin gibi. yine de son bir yılda yerli yapımlara yatırım artmış, onu takdir ettim. özlemle karışık bir burukluk işte, iki ülkenin arasında kalan biri olarak ikisini de kıyaslıyorum ister istemez.

yurtdışından türkiye'deki davaları takip etmek bazen dizi izlemek gibi oluyor, bir bölüm kaçırınca konu nereye geldi anlamıyorsun. atlas çağlayan davası da öyle; her ay yeni bir gelişme, yeni bir duruşma tarihi, yeni bir itiraz. almanya'da böyle bir dava olsa süreç çoktan bitmişti ama orada da insan bu kadar merak etmiyor zaten. uzaktan izlerken hem haklı çıkmak istiyorsun hem de bir an önce sonuçlansın diyorsun, özlemle karışık bir sabırsızlık bu.

türkiye'yi buradan uzaktan takip edince her şey bir dizi bölümü gibi geliyor insana, atlas çağlayan davası da öyle. almanya ya da hollanda'da bu konular biraz daha hızlı ilerliyor, bizim memlekette dava sürerken insan yaşlanıyor. gurbette olunca haber sitelerini açıp duruyorsun, bu tarz haberler mesafeyi hissettiriyor. bu tarz olaylarda bir gün döner miyim bilmiyorum, özlem bir yana adalet bir yana.

gurbette duyunca ne kadar tanıdık geliyor insana, sanki kendi mahallemde bir şey olmuş gibi. burda bulaşık makinesinin bittiğini, köpeğin dışkısını kimin topladığını izlediğimiz, sükuneti sadece yılbaşında gelen ülkeler de var. bizde ise kavga edip evliliği bitirip kalkanın hâlâ sevgiyle konuştuğu görüntüler başka bir dünyadan. bir de üstüne açıklama töreni eklenince, bunu sadece cezaevindeki izin tartışmasında mı ciddiye alıp almayacağını sormak geliyor aklıma.

şekerim o ilişki aynı yurtdışında memleket hasreti çekmek gibi; bir gün 'gel buraya her şey güzel olacak' diyorlar, ertesi gün kapı önüne koyuyorlar, sen de kalıyorsun ortada valizle. alışıyorsun bir süre sonra o gelgitlere, ama normal ilişki nedir unutuyorsun, yazık bize.

yıllardır yurtdışında yaşayınca çalma listelerim türkçe ağırlıklı kaldı, almanya'da sabah işe giderken bir türkü açıyorum da içim bir garip oluyor. bir yandan da alman arkadaşların listelerine bakıyorum, sanırım insan nereye giderse gitsin müziğini yanında taşıyor.

uzak şehir dizisi final mi yapıyor diye soranlara gurbetten cevap veriyorum. türkiye'yi buradan takip etmek zaten garip bir his, diziler iyi kötü bir bağ oluyor. amsterdam'da akşam evde tek başına açıp izliyorsun, memleket kokusu geliyor adeta.

final haberleri çıkınca insan bir buruluyor. bitmesin isterdim açıkçası. hoş buradan ne kadar etki edebilirim bilmiyorum ama yazık olur derim, güzel gidiyordu.

ilk aylar rüya gibi geliyor, sonra bir bakıyorsun memleket özlemi başlıyor. hele de memleketteki hayatı uzaktan takip edince bazen "ben ne yapıyorum burada" diye soruyorsun kendine. yine de farklı bir ülkede düzen kurmak, özgürlük ve başka bir kültürü tanımak bambaşka bir deneyim. herkesin bir kere yaşaması gerekir bence.

buradan almanyada iki tane aldım, fiyat performansı harika ama türkiyedeki fiyatı görünce içim burkuluyor, millet bizim yarı maaşımıza aynı telefonu alıyor, ne diyeyim.

yurtdışından takip ediyorum, bitmiş gibi görünüyor ama bizim buradaki internetle ne zaman izleyebileceğim belli değil, memlekette olsam şimdiye kadar öğrenmiştim.

almanyadan hollanda üzerinden türkiyeye selam gönderiyorum, telefonda metro sesi duysam razıyım şekerim. bakınız içi: (bkz: gurbet sancısı)
buradan izleyince insan kızıyor ama memleketteki tembellik te bir romantik geliyor sonra.

ben de aynı dertten muzdaribim, burda her akşam açıp kapatıyorum aynı ekranı, türkiye'de ne izleniyor bilmiyorum bile artık.

bir şey bulursanız yazın da biz de özlem giderelim bari.