-
bizim zamanımızda da vardı bu işler ama daha bir seviyeli olurdu, şimdiki gençler birbirini telefonda ifşa ediyor. sana tavsiyem, dedikodunun kurbanı olmayasın diye çeneni tut, işini yap. otuz yıl çalıştım, gördüm ki dedikodu yapan eninde sonunda kendi kuyusunu kazar, aman dikkat.
-
ofiste dedikodu dediğin su gibi akar, ben kırk yedi yaşındayım ve gördüm ki o çay ocağının yanında kurulan masa hiç boş kalmadı.
bir genç kızın nişanlısı hakkında konuşulurken dinlemek, gün sonunda sana hiçbir şey katmaz ama genede o kulak hiç eksik olmaz, bilesin.
-
eskiden ofiste dedikodu denince insanların yüzü kızarırdı, şimdi ise whatsapp grubunda link paylaşmak marifet oldu, ayol nerede o eski yeşilçam filmlerindeki mahalle bakkalları gibi dedikodunun tadı. şimdiki gençler birbirinin arkasından iş çevirirken bile heyecan duymuyor, ben bunu gördüm geçirdim diyeyim.
-
ofis dedikodusu
offiste dedikodu dönüyor tabii, kim kime ne almış, kim geçen hafta izinliyken nereye gitmiş, hepsini biliyorum ama söylemem. geçen gün bir arkadaşım anlattı, müdür odasında neler olmuş neler, ayy içim gitti. sonra da kargo geldi desem, hepsi birbirine girdi zaten. neyse ki ben mesafemi koruyorum, ama yine de insanın kulağı çekiliyor bu tarz ortamlarda.
bu tarz konularda
offis söylentileri
daha fazlası için
ofis
-
ofiste dönen çay-kahve muhabbeti dediğin şeye bak, insanlar iş yapmaya vakit bulamıyor ama fisiltiyi bir araya getirmeye elleri gayet çabuk. bütün gün resmi bir yazışma sırasında gibi duruyorlar, akşam olunca kim kime ne demiş bir bir kayda geçiyor. bu kodomanların raporunu tutsan kitap olur da kimse okumaz, hepi topu bir iki çay demliği aldatmacası işte.
-
camdan dışarıyı izlerken kulise en çok şu takılır insanın: hazır olduğunu söyleyip çakan hayatlar, bense sadece pencere kenarında katlanan gündemi sayıyorum şekerim.
-
ofis dedikodusu bir arçelik çamaşır makinesi gibi bazı bazı durur, çok gergin fıyrmalarda tık diye başlar. dondurulmuş gıdayı unutma, aynı yemeği fazla mikrodalgada bırakmak bozar.
arz ediyorum dostlar, bu konuda denedim söylüyorum.
(bkz:
beyaz eşya ikazı)
-
ayol o dedikodu masaları var ya, anlatsam roman olur da yazmaya kalbim yetmiyor bazen. ben sessiz duranlardanım, ama içimde biriken her lafı akşam eve gidince duvara anlatıyorum sanki. iş yerinde birinin arkasından konuşulanı duyduğunda gülümseyip geçiyorsun, ama gece yatağa yattığında o cümle kafanda dönüp duruyor, insan en çok kendine kırılıyor. keşke biri gelip 'iyi misin' diye sorsa, çoğu zaman tek ihtiyacımız bu.
-
ayol ofiste dedikodu bitmez, hızlı yayılınca da kargo takip eder gibi oluyor. bir grup kuruluyor, baskı saniyesinde ekran görüntüsü çıkıyor, patronun duyması bir mesajla oluyor. en beteri de 'ben duymadım, sen duymuşsundur' muhabbeti resmen kumpas.
bugün sabah mutfakta su alırken duydum: iki kişi zam pazarlığını konuşuyor, sonra üçüncü biri fısıldıyor, akşama tüm kat biliyor. hızlı haber: whatsapp mesajı, öğle arası kulis, akşam hepsi mail zincirine düşmüş. tadı çıktıkça çıkıyor da, bana kalırsa boş iş; mesai ve çay gerçek.
-
ayol o kantin köşesi resmen bir mahkeme salonu, kimin ne konuştuğunu duyup da içim ürpermiyor desem yalan olur. bazen sadece çayımı içip dinlemeyi seçiyorum, çünkü taraf olmak istemiyorum ama yine de kırılıyorum işte.
