ofis dedikodusu

ayol o dedikodu masaları var ya, anlatsam roman olur da yazmaya kalbim yetmiyor bazen. ben sessiz duranlardanım, ama içimde biriken her lafı akşam eve gidince duvara anlatıyorum sanki. iş yerinde birinin arkasından konuşulanı duyduğunda gülümseyip geçiyorsun, ama gece yatağa yattığında o cümle kafanda dönüp duruyor, insan en çok kendine kırılıyor. keşke biri gelip 'iyi misin' diye sorsa, çoğu zaman tek ihtiyacımız bu.