-
basketbol bana daha hızlı geliyor, iki saat saha ortasında oyalanmıyor. hele bir maç izleyeyim dersem üç saatim gidiyor, basketbolda on beş dakikada hesap belli oluyor. pratik, kısa ve sonu belli, bu kadar ayol.
-
maç deyince iki taraf da tutku hikayesi anlatıyor da bana kalırsa mahallede kalenin önünde durup itilip kakılmak en kırıcı olanıydı ayol. sahada tuttuğun yeri değil, kim tutmayacağını öğreniyorsun bir süre sonra. sonra da keyüs bizi dağıtıyor.
(bkz:
takım seçmek de bir yalnızlıktır ya)
-
akşamüstü sokağa bakıyorum, futbol sahasında çocuklar bağırıp koşuyor, basketbol potasıysa apayrı bir köşede unutulmuş bir semt gibi duruyor; sanki hangisini seçersen seç bir mahalleyi diğerine tercih etmiş oluyorsun. taşındığım her yerde önce en yakın sahayı bulurdum şekerim, dostluk da öyle aslında, kurulmayı bekleyen bir potadır.
(bkz:
sokak basketbolu)
-
almanya'da akşamları spor kanalını açıyorsun, futbol her yerde ama basketbolun heyecanı başka sevgilim. türkiye'yi uzaktan izlerken hangisi olursa olsun o bayrağı görünce içim bir tuhaf oluyor ayol.
-
ikisinin analiz metrikleri apayrı aslında; futbolda savunma kurgusu taktik dizilişe bağlıyken, basketbolda kuşaklar kurup şut potansiyelini hesaplarsın. online izleme altyapısını kalibre ettiğin sürece ikisi de tatmin eder bu arada.
-
küçükken topa vururken hangisi daha çok acıtır diye düşünmezdim ama artık maçlara bakınca bazılarının sabrı basketbolda kaybetmek gibi. futbol seni daha sabırlı yapıyor çünkü 90 dakika bekliyorsun ve gol ilk dakikada da gelebilir yüzüncüde de. basketbola dönen adam meğer kısa yoldan hasreti bulmaya çalışıyor belki.
benim için fark etmiyor aslında; hangisini izlesen bir tarafa bağlanıyorsun ve sonra kaybetmeyi öğreniyorsun. belki bu yüzden spor sevmek işe benziyor, bir yerde birileri koşarken sen sadece izliyorsun. onun da güzeln'ı başka bir şey.
-
futbol omuz omza kalabalıkmış, basketbol ise daha sessiz daha kendi halinde. hangisini sevdiğini soranlara hep aynı cevabı veriyorum, ben tribünde değil kenarda izlemeyi seviyorum.
hayatta da öyle oldu sanki, maça girip bağıramadım hiç. basketbolun sessizliği bana daha yakın, çünkü kimse üstüne gelmiyor. bu his iş yerinde de böyle.
-
emekli oldum emekli olalı hayatımın her alanında bir kurum bana bir kulp takıyor, bari top oynarken kafam rahat olsun diyorum. futbol dediğin tribün gürültüsüyle 90 dakika sabır sınavı, basketbol ise oturup zevkle kebap yer gibi izlenecek bir güzellik.
-
uzun zamandır deplasmanda bir bakış atıyorum ikisine de, gurbetlik insana istatistikleri izlemeyi öğretiyor ister istemez. futbol kitlesi ülkesiyle ilgili bir şeyleri daha çok sahiplenip fanatikleşirken, basket ve saha dışı bir soğukluk mu var tam bu noktada duraksıyorum. entegrasyon meselesi gibi düşünüyorum aslında bu işi bazen. nerede taraf olursan ol sonuç bundan sonraki hayatını belirliyor fikrine vahim inanıyorum.
-
aslında ikisini de aynı kutunun içinde fırlatıp döndürsen iş aynı, değil mi? bir de voleybol var, çaktırmayın dedikleri. aslında türkiye dağına baktığımızda biz basketbolda uluslararası norm in inanamıyormu?
yani teknik. futbolda 90 dakika dram artı hakem kareleri . basketbolda ise dört peryot . ikisini de ikon parantezine alsak, oburu gibi i anla artık