vegan olmak

evladım ben bu işleri gördüm geçirdim, öyle bir sabah kalkıp eti kesmekle vegan olunmuyor, önce mutfağından başlayacaksın bu işe. bak sana baba nasihatı, acele etme, bir anda değişirim diye düşünme, yoksa iki hafta sonra çıkıp kebap molası verirsin.

(bkz: vegan beslenme)

içine kapanık biri olarak bu kararı vermek zor oldu, çevremde kimse anlamadı. iş yerinde sürekli 'sen ne yiyorsun' diye sorup dalga geçenler bile oldu, mobbing gibi bir şey. ama kendimle barışık olmak, hayvanlara zarar vermemek bana huzur veriyor, artık daha az kırgınım hayata.

iki haftada beş kilo verdim diyorlar ya inanmıyorum, ben denedim bana hiç yaramadı şekerim. ama yine de etik ve çevreci olduğu için sonuna kadar destekliyorum, canım benim. keşke herkes böyle duyarlı olsa da dünya güzelleşse (bkz: vegan beslenme rehberi)

vegan olmak ben denedim söylüyorum, markette etiket okumaktan gözlerim şaşı oldu. arçelik fırında sebze kurutuyorum, kargoyla gelen chia tohumu bazen iki hafta gecikiyor ama olsun. bir de beyaz eşya kadar dertli değil ama yine de sabır istiyor bu iş.

vegan olmak o kadar trendy oldu ki ayol, etrafımdaki herkes bir anda vegan kesildi, instagram'da story'ler havada uçuşuyor, ben de bir ara merak ettim ama kozmetik ürünlerin içindekiler listesini okuyunca vazgeçtim, resmen dedektif gibi araştırmak gerekiyor, bir de online alışverişte 'vegan sertifikalı' diye satılan ürünlerin kargosu gecikince insan sinir oluyor, neyse ki ben et yemeye devam ediyorum, vegan arkadaşlarıma da saygım sonsuz tabii.

mantık olarak baktığımda aslında çok tutarlı bir seçim, sadece hayvansal tüketim zincirinden çıkmak diye özetlenebilir. ilk başta insana imkansız gibi geliyor ama market raflarında bitkisel alternatifler çoğaldıkça mesela oranlar değişiyor, protein bombası diye kakao, çeşnili tofu ürünleri çıkmış.

benim en çok takıldığım nokta b12 ve demir takviyeleri olurdu, burayı iyi ayarlamak lazım. c vitamini hedgesini de çözünce sistem aslında kurulumu tamamlanmış bir düzene benziyor, yeter ki doğru parse edilsin.

ben denedim söylüyorum ayol, bu veganlık göründüğü kadar kolay değil. bir kere market alışverişi bir maceraya dönüşüyor, her ürünün etiketini tek tek okuyacaksın, içinde süt tozu mu var yumurta mı var diye. kasada bakıyorsun sepet yarı yarıya hafif ama fiyat iki katı, insanın beli bükülüyor.

ey ama yemeği güzel yapılınca tadı da fena olmuyor, bunu da inkâr etmeyeyim. nohut, bulgur, sebze derken karnın doyuyor. yalnız ev halkına kabul ettirmek başka bir dert, benim bey hâlâ 'et nerede' diye soruyor. sabır işi vesselam.

kızlar ben bu işi bir dönem denedim, söylüyorum çünkü yaşadım. market alışverişinde etiket okumayı öğreniyorsun, o kadar. bakliyat, sebze, meyve, kuruyemiş derken bir bakmışsın sepet dolu, hesap da fena değil ama etiket fiyatları yine canını yakıyor.

arçelik beko fark etmez, buzdolabının sebzelik bölümünü iyi kullanırsan israf da olmuyor. zor mu, ilk hafta biraz zor, sonra alışıyorsun. ama herkesin bünyesi aynı değil, doktora sormadan kalkışmayın derim.

uygulamayla iki dakikada tarif bul, marketten üç kalem malzeme al, on dakikada masada; sadece biraz pratik ve kararlılık işi. (bkz: vegan beslenme)

ben denedim söylüyorum, mutfakta et yerine mercimek koyunca bütçe de rahatlıyor gerçekten. ama iyi bir blender şart, yoksa nohut ezmesi bile dert oluyor.

(bkz: vegan mutfak deneyimi)