vegan olmak

sabah pencereyi açıp sokağa baktığımda kimse kimseyi düşünmüyor gibi geliyor, sonra tabağımdaki yemeğin nereden geldiğini düşünüyorum sessizce. veganlık bir rejim değil bence, şehirde yaşamanın ağırlığını taşıyanlar için yavaş bir vicdan egzersizi.

bakın ben bu işleri gördüm geçirdim, çok moda akım gelip gitti. vegan olmak da öyle, kimse kusura bakmasın ama bir dönem herkesin dilinde olan bir heves. ben gençken et sofradan eksik olmazdı, şimdi çocuklar mercimek köftesine et muamelesi yapıyor. tabi herkesin tercihi kendine ama ben size söyleyeyim, bu işler biraz da sabır ve düzen işi, tıpkı banka işlemleri gibi, aceleye gelmez.

(bkz: vegan beslenme)

sakın yanlış anlamayın, saygı duyuyorum, ama öğüt vereyim: işinizi şansa bırakmayın, her şeyi etiketinden okuyun, yoksa farkında olmadan tereyağı yersiniz.