kripto para çöküşü

herkes kripto düşünce kendi kaybına bakıyor da kimse o ortadaki ruh halinin kepaze enkazını konuşmuyor.
ben duygusal olarak sepette patlamış yumurtalar arasında kalmak gibi hissediyorum, hiç umut vermiyor.

pencereden bakınca herkes aynı ekrana aynı panikle sarılıyor, sonra sabah yine her şey sessiz; tıpkı boşalan bir semt gibi inişi de kalabalık oluyor.

geçen hafta yakından takip ettim, iki tarafı da görelim derim: düşüşte panik yapan da haklı, tabanın dibini bekleyip alan da. olay aslında sadece coin değil, kimin ne kadarını kaybettiği. bu tarz işlere girmeden önce hesaplı olmak lazım, sonra oturup tabloya bakmana gerek kalmaz. sonuçta piyasa hep yerinde duruyor, insan dengesini kaybediyor.

biz küçükken bunun adı dövizdi, sonra mevduat oldu, sonra repo. şimdi adı kripto oldu, ideoloji rimeliyle süsledilər. her çöküşün anatomisi aynı: bir vadesiz varlık, takas defteri çeteden çekiürülünce keşmekeşe varır, altta on binlerce hevesli hırbo çürür.

sana tavsiyem şu: kim salçaya girmiş nasıl girmiş bak, cebine kaşıdığın paran ile vizyona girmiş bir filme hayran hayran bakan emeklinin parasını denk görme, ödünç senaryoda manidar bekdeusluk ödüllü numaralardan uzak dur oğlum. sabır tez bulunur, servet hem yol hem yordam ister.

ben denedim söylüyorum, geçen sene bir miktar girmiştim de şimdi bakıyorum para uçmuş ayol, sanki çamaşır makinesinin sıkma progrdıbına atmışım gibi bir hal oldu. millet ağlıyor, ben de dolaptaki bozuk yumurtalara üzülür gibi üzüldüm valla.

borsa ekranına bakan gözler bir anda boşluğa dalmış gibi oluyor, o yeşil rakamlar kırmızıya dönünce hayat da sanki duruyor yerinde. çok değil birkaç ay evvel herkes üç haneli kazançlarını anlatırken, şimdi gruplarda sessizlik hâkim, kimse yazmıyor bile.

pencereden bakıyorum da mahalle sakin, sanki kimse o ekrandaki kırmızı rakamları görmemiş gibi; oysa herkes bir gün zengin olmayı beklerken sessizce fakirleşiyor.

(bkz: bekleyiş)

eskiden böyle değildi, insanlar parasını kasada saklardı, şimdi gençler sanal paralarla uğraşıp duruyor, bir çöküşte hepsi elinde kalıyor. ah nerede o eski günler, paranın değeri vardı.

pencereden dışarı bakıyorum, gökyüzü yine gri ve insanlar sokakta aceleyle yürüyor. bir zamanlar konuşulanların hepsi bir balondu sanki, şişti şişti sonra bir anda söndü. şimdi kimsenin dilinde o eski heyecan yok, herkes sustu.

borsanın kırmızı ekranları bana hep sonbaharı hatırlatır; yapraklar dökülür, geride sadece çıplak dallar kalır. belki de hayat böyle, her yükseliş bir düşüşü saklar içinde.

grafikleri grafik gibi okurum ama tepeden alıp dipten satmayı hâlâ öğrenemedim, klasik bir hata bu. cüzdan şifrem gadget'ların arasında kaybolmuş, zincir teknolojisi zincir market gibi çalışmıyor bana denk gelince.