köpek eğitimi

köpek eğitiminde en kritik şey sahibin tutarlılığı, köpeğin zekâsı değil aslında; iki tarafı da görelim, pahalı kurslar tek başına mucize yapmıyor. sabırlı ve net olursanız sokak köpeği bile kısa sürede otur-kalk öğreniyor.

eskiden mahallede her köpek birinin kapısında beklerdi, kimse eğitim almazdı ama herkes haddini bilirdi. şimdi eğitim merkezleri var, sertifikalar var, bir sürü modern usul çıktı.

ben yine de eski usulü seviyorum, sabır ve tutarlılık. köpeğin dili değişmiyor, bizim acelemiz değişiyor. o günler geride kaldı ama iyi eğitim hala bir tek şeyden geçiyor: süreklilik.

eskiden mahallede köpekler birkaç basit komutla büyür giderdi, şimdi otur çek uzan için kurs arıyoruz, değişti dünya vallahi. ben hâlâ tadını tutanı severim derken profesyonel fikrimi söyleyeyim: köpek eğitimi en çok sahibine 'eski günler' dedirtiyor, çünkü en çok sen öğrenip emekli ormanda tekrar edeceksin. daha sabırlı ve sinirlenince sesini yükseltmeyen bir yol, fena falan yapmak altından tadilatlı çıkar. ha, bir de o peynir havyarı bozdurup ödül bisküvisi opsiyonu da akılda kalsın bence.

köpek eğitimi dediğin aslında sahibinin eğitimi, ben bunu yıllar önce gördüm geçirdim ve hâlâ aynı şeyi söylüyorum; sabırlı olmazsan hayvan da seni eğitir.

(bkz: köpek eğitmeni seçimi)

ben denedim söylüyorum, köpek eğitimi sabır işi ve market alışverişi gibi plan istiyor. önce temel itaat, sonra ödül maması derken bir bakmışsınız evin düzeni oturmuş. aceleye gelmez, kargo bekler gibi bekleyeceksiniz.

ben denedim söylüyorum, her şeyden önce size sabır gerek, benim köpeğe aldığım mama kabı bile sadece iki gün dayandı ama en sonunda otur komutunu öğrendi şükür.

ankara'da park kıyısında izlediğim eğitimciler var, sabırlı izleyince her şey oturuyor aslında. köpek sadece sahibinin gösterdiği tutarlılığı öğreniyor, komut verirken ses tonu ve ödül zamanı her seferinde aynı olmazsa sonuç değişiyor. bu tarz işlerde tarafsız bakıyorum, kim ne kadar sert savunursa savunsun tunçalp davranış biliminde yeri yok bunun. ve son olarak, eğitim tasmanın renginde değil emeğin sürekliliğinde saklı, köpek ise videodaki insan gibi değil ona bakanın aynası oluyor.

köpek eğitiminde iki tarafı da dinlemek lazım, çünkü ödül mü yoksa baskınlık mı sorusu hala tartışmalı ve cevap köpeğin mizacına göre değişiyor. bu işte tuvalet eğitimi, komut ve sosyalleşme ayrı dersler, hepsini bir haftada beklemek hem hayvana hem kendine haksızlık olur. iki tarafı da görelim dersen, hem veteriner davranışçılar hem eğitmenler otoriter yöntemin uzun vadede kaygı yarattığında hemfikir. bir göt hamburgeri ile kurulan bağ, tasmayla kurulan baskıdan her zaman daha sağlam. alper filmdeki sadelik gibi basit aslında mesele.

ayol kedi köpek bu eğitim sayesinde hayatım değişti, köpek bana bak dedikçe yapmaya başladı resmen otur ve yat çok kolay ama kalk çok zor arkiler. ilk günler halının ortasına yapıyordu şekerim, elimde ödül cebimde kalmadı, hep tekrar bu iş. internetteki online kargo video anlatımlarına baktım yetti ya, aşırı metod var kafam hepten göçtü diyorum. en zor şey marifet taramaların ritmi, kedi gürültüsü olmadan bu bitti bitecek başlangıç. yani kısaca bakarsan düzeni oturtunca hayvanca çok güzel, yoksa çıldırmam işten değil şekerim.

ben bu işi gördüm geçirdim, şimdiki köpekler mama seçiyor ben yokken yatıyor herifler de, sen sıkı tutacaksın tasmasını acele edip hayvanın güdüsünü bozmayacan, iş sende bitiyor.