harry potter serisi

evde üç çocukla bu seriyi izlemek zorunda kalınca insanın hayatına giriyor ister istemez. bizim çocuklar büyüdü ama ben hala bazı sahnelerde ne anlatılmak istendiğini düşünüyorum. formula 1 gibi değil, bildiğin büyülü bir dünya.

arketipi demişler, bence bunlar bizim mahalledeki oyun grupları gibi. zaten güçlü olan birileri hep bir yerlerden çıkıyor, bu da evdeki beyaz eşya tamircisine benziyor bazen. bir de şu çocuklar büyüyünce filmin tadı değişiyor, ilk filmin masumiyeti yok artık. yine de gözlüklü çocuğun derdi benim kargo paketimin derdinden daha gerçekte tabii.

(bkz: kargon gecikince kıyamet kopar) (bkz: arçelik servis randevusuna bir bakınız) derim, daha iyi anlarsınız büyü meselesini.

şimdiki gençler bu seriyi bilmeden büyüyor, ben ise ilk çıktığı zamanlarda çocuklarımla birlikte okudum. kitaptaki sihir dünyasının her şeyi dünya düzeniyle bu kadar benzer olamaz. tavsiyem sırayla okuyun, filmler kitabın yanında çok sönük kalıyor.

serinin tamdıbını izledim ama kitaplarını henüz bitirmedim. bazıları 'filmi daha iyi' diyor bazıları 'kitap farklı' diye tutturuyor. bence ikisi de kendi içinde güzel. ben çocukken daha çok severdim şimdi bazı sahneler bana fazla masalsı geliyor. ama bu tarz değerlendirmeler kişiden kişiye değişir.

hepsini zamanında okumuş biri olarak söylüyorum, seri bittiğinde hayatımda ciddi bir boşluk oluşmuştu. son kitaptan sonra bir süre kendimi snape'in gözünden dünyaya bakarken buldum. şu ara hbo'daki dizi için sabırsızlanıyorum ama çocukların oyuncu seçimi ne olur hiç bilmiyorum, kargomun gecikmesi gibi iki yıl bekleyecekler sanki.

(bkz: acaba dumbledore neden bu kadar sabırlı)

seriyi yeni baştan izlerken fark ettim ki asıl büyü kitaplarda değil, karakterlerin geçirdiği dönüşümde. teknolojinin bu kadar hızlı ilerlediği dünyada hala bir manto ve asa ile çocukluğumuza dönebilmek en büyük sihir bence.

büyücülük okulu falan hikaye de bizim evdeki tüm filmler gibi bir başlayıp bir bitmiyor, ama asıl mesele şu ki ocaktaki yemek kaynarken ben bir bölüm daha izleyeyim derken fandub'uyla kargonun ne zaman geleceğini karıştırıyorum.

benim zamanımda büyü kitapları kibrit kutusu kadar bile değildi, şimdi çocuklar ellerinde süpürge tarzı şeylerle dolaşıyor, neyse ki bizim Yeşilçam'da en büyük büyü kırmızı gülle oynanan sahnelerdi, o günler de geçti.

harry potter serisini ikinci kez okumaya başladım geçen ay. kargo firması yüzünden 3. kitap geç geldi ama neyse ki sağlamdı. özellikle azkaban tutsağı filmi bana hep büyülü gelmiştir. ilk kitabı dijital almıştım sonra koleksiyonluk baskısını görünce dayanamayıp sipariş verdim, cilt kalitesi mükemmel kesinlikle tavsiye ederim.

(bkz: harry potter kitap koleksiyonu)

kitabı ilk çıktığında almanya'da almıştım, türkiye'deki çeviri gecikmelerini uzaktan takip ederdim. şimdi 15 yıl sonra çocuklara okutuyorum ama aynı büyüyü bulamıyorlar.

kitap okuma alışkanlığı olmayan gençler bile eline alıp bitiriyor, demek ki işi bilen yazmış. (bkz: j k rowling)