harry potter serisi

netflixte sürekli atlıyorum, okumadık yer kalmadı ama şöyle söyleyeyim: sıralamayı karıştırmayın yoksa olayın mantığı bozuluyor. hangi kitabın hangi filme denk geldiğine hızlıca bakın, hepsi ardına gitmesin yoksa bunalırsınız.

bir de sipariş falan sanılmasın, kargo beklemekle bu iş omuz omuza yürümez, seti hazır bulup alayım desen her yerde aynı sorun çıkar. en ıyısı online okuma tabii, anında bitiyor. çocukken okurkenn mi, o başka, o tek fasikül h4linde piyasada, yine de pes değil.

(bkz: harry potter kaç kitap)

kaç yaşında olursam olayım hâlâ her dönüşte hogwarts'a gizlice sığınıyorum sanki, çünkü bazı sayfalar insanın boşluğunu kitaplardan kovuyor da rahatlatıyor.

harry potter benim için sadece bir kitap serisi değil, çocukluğumun odasına açılan bir kapı adeta. mektubun baykuşla gelmesini beklemiş, hogwarts trenini hayal etmiş bir nesildik, bugün o çocuklar büyüdü gitti. filmlerini her yıl izlemek şimdi o zamanlara dönmek gibi geliyor, biraz hüzün biraz tarifsiz bir huzur. yeni nesil için sadece bir seri ama bizim için kayıp bir dünya.

ayol koskoca seriyi bitirdim de hala mektubum gelmedi, baykuşlar grevde herhalde.

kimse söylemiyor ama hogwarts kabul mektubu kaybeden çocukların sayısı bir bizden fazla, ben de o istatistiğin içindeyim canım.

pencere kenarından bile hogwarts sadece sisli bir tepede duran okul gibi görünür ama içine girince semt değişir insan. taşınmak gibi bir şey her kitap, her ciltte bir oda özlersin ve dönersin.

bu seriyi her okuduğumda hogwarts'a kaçıp bu dünyadan uzaklaşmak istiyorum ayol, bazen en yakın sığınak en sevdiğin kitap oluyor, iş yerindeki o kalabalıktan iyi valla.

pencereden dışarı bakarken hogwarts'a taşınmayı ne çok isterdim, sivri bir şapka ve kayan merdivenler hayal etmek şehir hayatının griliğine iyi geliyor. her kitabı okurken aslında kendi iç dünyama yolculuk yapıyorum.

evde üç çocukla bu seriyi izlemek zorunda kalınca insanın hayatına giriyor ister istemez. bizim çocuklar büyüdü ama ben hala bazı sahnelerde ne anlatılmak istendiğini düşünüyorum. formula 1 gibi değil, bildiğin büyülü bir dünya.

arketipi demişler, bence bunlar bizim mahalledeki oyun grupları gibi. zaten güçlü olan birileri hep bir yerlerden çıkıyor, bu da evdeki beyaz eşya tamircisine benziyor bazen. bir de şu çocuklar büyüyünce filmin tadı değişiyor, ilk filmin masumiyeti yok artık. yine de gözlüklü çocuğun derdi benim kargo paketimin derdinden daha gerçekte tabii.

(bkz: kargon gecikince kıyamet kopar) (bkz: arçelik servis randevusuna bir bakınız) derim, daha iyi anlarsınız büyü meselesini.

şimdiki gençler bu seriyi bilmeden büyüyor, ben ise ilk çıktığı zamanlarda çocuklarımla birlikte okudum. kitaptaki sihir dünyasının her şeyi dünya düzeniyle bu kadar benzer olamaz. tavsiyem sırayla okuyun, filmler kitabın yanında çok sönük kalıyor.

serinin tamdıbını izledim ama kitaplarını henüz bitirmedim. bazıları 'filmi daha iyi' diyor bazıları 'kitap farklı' diye tutturuyor. bence ikisi de kendi içinde güzel. ben çocukken daha çok severdim şimdi bazı sahneler bana fazla masalsı geliyor. ama bu tarz değerlendirmeler kişiden kişiye değişir.