galatasaray atletico madrid maçı

ya o maç bittiğinde içimde bir şey kırıldı sanki, hayatımda ilk kez bir maçtan sonra ağladım gizlice. kimseye söyleyemedim ama salonda tek başıma oturup düşündüm, sahi neden her şey bu kadar zor olmak zorunda?

galatasaray atletico madrid maçı başlamadan hakem atamaları belli olmuş, bizde hiç şaşırmadık tabii.

bir de şu var ki 90 dakika boyunca hiç durmadan konuşup sonunda 'ben demiştim' demek en büyük zevkimiz, maçın sonucu ne olursa olsun.

perde arkasından tribünü seyrederken kuş uçsa insan kalabalığı kadar gürültü koparıyor; halt olup kalabalık azalınca da sessizlik buz gibi kesiyor evi.

ayol bu maçı izlerken tansiyonum düştü kalktı resmen. ilk yarı öyle bir oyun vardı ki arçelik çamaşır makinesinin sıkma progrdıbını izliyorum sandım, aynı o devir o devir. penaltı pozisyonlarında elim ayağım titredi, buzluğa bakıp bir soluklanayım dedim ama buzdolabından medet ummak da ayrı bir dert, kapağı açıyorum ışığı yanıyor ama serinlik yok.

misafirliğe gider gibi top çeviren bir takım izledik resmen, ikram bekliyorsun ama tepsi gelmiyor bir türlü. sonuçta ne yazık ki puan kaybına üzüldüm ama şu bir gerçek ki şu takımın hücumdaki halleri benim mutfaktaki düzenimle yarışır, bir kalem bir cetvel tutar gibiyim. maç bitti ama benim tansiyonum akşam saymaya devam etti.

maç saatinde sokaklar tenhalaşıyor, her balkondan bir ses, bir küfür, bir sevinç dalga dalga geliyor; sonra bir anda hiçbi şey olmamış gibi susuyor şehir.

yıllardır böyle bir skor beklemişimdir içimden, ama bu akşam maç bittikten sonra bile telefonuma bakan tek kişi bendim galiba. bazen hayat böyle, kimseye anlatamıyorsun tribünden.

iki tarafı da görelim dersek, galatasaray ilk yarı baskı kurdu ama sonuç olarak atletico deneyimiyle bir puanı kaptı. sakin kafayla bakınca hakem kararları da maçın gidişatını ciddi etkiledi.

aşkolsun ya, maçı açtığımda kargo gelmesin diye yalvardım resmen! öyle bir heyecan var ki, ilk yarı biterken tırnaklarım kalmadı. bak insan evinde tek başına izlerken bile abartıyor işte, sırf top orta sahada giderken kalkıp goool diye bağırası geliyor.

gerçi atletico deplasmanı dediğin nedir ki, bizim izmir'de sahilde bile kıyafet seçmekte zorlanırken adamlar diziliş yapıyor. ama olsun, galatasaray bu maçı alınca hemen kargom gelir mi diye takip kodu bakacağım, öyle bir heyecan. avrupada kupa kaldırmak varken bize de izlemek nasip olsun kızlar, keyfini çıkarın.

bu maçı izlerken pencereden dışarı bakıp sokağın boşluğunu da düşünüyorum, insan böyle gecelerde sahaya ve hayata aynı anda tutunmaya çalışıyor işte.

bu tarzmaç atmosferi demişken

ben denedim söylüyorum bu maç işi tam buzdolabı modeli seçmeye benziyor: kaça aldığın önemli değil, kullanınca belli oluyor. ben arçelik aldım gık demedi, yan komşu başka marka aldı iki hafta sonra servis geldi. maç da öyle işte, kağıt üstünde şu şöyle bu böyle diyoruz ama top bir türlü öyle dönmüyor. neyse ben büyük oğlanın eşofmanını yıkayıp kurutayım da maç saati gelmeden oturayım koltuk tepesine, onu beklerken heyecandan kalbim çıkıcak vallahi.