• bugün (179)
  1. galatasaray atletico madrid maçını izlerken içimde biriken o tuhaf hüzün, sanki yine aynı yerden darbe alacakmışım gibi bir his bırakıyor. maç başlamadan önceki o sessizlik bile insanın içini kemiriyor, kendi derdimi unutup ekrana kilitlemek istiyorum.

    galiba bu aralar her şey üst üste geldi, iş yerindeki o baskı da cabası. bir maç bile insanı bu kadar yıpratmamalı ama yıpratıyor işte, içimden bir ses 'bu kez olur' dese de kırgın tarafım pek inanmıyor.