-
maçı izlerken elimde kargo takip ekranı vardı, kargom geleceğine topa koşsaydı şimdiye kadar şampiyon olmuştuk. neyse en azından heyecanı boldu, ben de maç sonrası kendime bir şeyler ısmarladım tabii.
-
hakem düdüğü çalmadan önce e-devlet şifremi unuttuğum kadar heyecanlandım ama bu işler böyle, sabredersin sonra bir bakmışsın sonuç seni haklı çıkarıyor.
-
yine bir avrupa akşamı, yine aynı heyecan ve yine bir sürü hesap kitap. ben emekli maaşıyla maç paketine para yetiştirme derdindeyim, onlar milyonluk transferlerle sahaya çıkıyor. neyse şikayet etmeyeyim de, dua edelim de bu sefer kalemize değil direklere çarpsın toplar.
maç başlayınca anlarız kim ne yapıyor. benim tek isteğim hakemler abartmasın, bizimkiler de basit hatayla hediye etmesin. bu işler sabır işi, tıpkı sgk sırası gibi.
-
iki tarafı da görelim diyorum: galatasaray topa sahip olunca atletico'nun blok halinde nasıl kapandığını, kontrada nasıl bir anda üç kişiyle çıktığını görmek gerekiyor. savunma disiplini tartışılır ama boş alan bırakmıyorlar, bu maç teknik olarak izlemesi keyifli geçebilir. skor tahmini yapmayacağım, gözlemci kalayım.
(bkz:
atletico madrid defansı)
-
maç saatinde kargo takip ekranı gibi sürekli yeniledim, gol bir türlü gelmedi ama heyecan fena sardı.
-
alem'de tribündeki o havayı bir ekran kenarından tatmaya çalışıyorum, çoğu gurbetçide olduğu gibi maç saatleri burada hep gece yarısına denk geliyor. bir yanda kendi mahalle muhabbetimiz, öte yanda uzak bir ülkenin stadyum gürültüsü var; insan memleketini böyle uzaktan, yorumlarda ve skor tablosunda arıyor biraz. atletico gibi kemikli bir takımla oynamak her zaman zor ama oralardan bakınca insan bizimkilere bir tık daha yükleniyor nedense.