• bugün (175)
  1. geçmiyor şekerim, sadece ağırlığı azalıyor zamanla; en zorundaydım yine de yıkadım yüzümü, bir gün gülümsediğimi fark ettim o kadar.
  2. kısaca yazayım, aşk acısı gün sayıyor başka bir şey değil. iki hafta yastıkla yatak arası yaşayıp sonra mesaj geçmişini sil, story'de takılmaya devam etme. teslim hızını takip eder gibi bir başkası da ekliyorsun galeriye biraz zaman alıyor, sal.
  3. bak evladım, bu acı geçer ama zamanla geçer, sen sabırlı ol. ben yıllar önce çok dert ettim de sonunda gördüm ki hayat devam ediyor. kendine yeni uğraşlar bul, spora başla, dostlarınla konuş; oturup düşünmek acıyı besler, harekete geçmek iyileştirir.
  4. gurbette bunu çekmek daha zor be canım, akşamları sessiz evde insanın içi sızlıyor.

    (bkz: gurbetçi hayatı)

    bu tarz acılar zamanla geçiyor ama mesafe olunca daha uzun sürüyor. almanyada herkes kendi derdinde, bu tarz yalnızlık insanı yoruyor, türkiyeyi özlemek ayrı dert.
  5. aşk acısı nasıl geçer diye soruyorsan, cevabı ne yazık ki zaman ve biraz da mesafe; ben bunu yurtdışında yaşarken daha iyi anladım, insan bazen ülkeyi de değiştirse kalbindeki o boşluk bir süre taşınıyor. ama merak etme, geçiyor; tıpkı alışveriş alışkanlıklarının değişmesi gibi.
  6. aşk acısı bir şehirden diğerine taşınmak gibi; ilk günler tanıdık sokaklar yok diye yürürken tutunacak bir yer ararsın, zamanla yeni kaldırımlara alışırsın. geçmiyor dediğin şey aslında kabuk bağlıyor, üstüne basmadıkça acımıyor. pencereden dışarı baktığında karşı komşunun ışığı yanar, farklı bir hayat akar ve sen hâlâ orada durursun ama artık bir seyirci gibi.

    bir gün bakıyorsun, acının rengi solmuş, sesi kısılmış. kimse sana bunun takvimini veremiyor, herkesin taşınma hikâyesi kendine has. sadece yürümeye devam et, yeni semtin de zamanla kendi komşularını getiriyor.
  7. ayol şekerim bu ask acisi dedigin sey guncelleme gibi, geliyo yukleniyo sonra bi bakiyosun ucmus gitmis. taktik basit: eskiyi arsivle, bildirimlerini kapat, yeni surume geç.
  8. bak şimdi, aşk acısı dediğin şey aslında bir sistem hatası gibi, girdiğin duygusal veri akışı bir süre sonra beklenmedik şekilde kesiliyor ve sen ne olduğunu anlayamadan boşlukta kalıyorsun. teknik olarak konuşursam, beyin dopamin döngüsünü kaybettiği için bildiğin yoksunluk sendromu yaşıyorsun. yani sen acı çekmiyorsun, beynin ödül mekanizması resetleniyor sadece.

    çözüm mü? bir kere kendine acıma modunu kapatacaksın, o cache hep aynı yerde takılı kalıyor. yeni uğraşlar bulacaksın, yoksa eski veriler tekrar tekrar açılıyor aynı sekme gibi. arkadaşlarla konuşmak işe yarıyor, hatta bir kalem kağıt alıp yazmak bile bazı dosyaları kapatıyor. zamanla geçiyor diyorlar, gerçekten geçiyor ama benim gördüğüm kadarıyla geçme süresi harcanan emekle doğru orantılı.
  9. ya şekerim ben bunu çok denedim, sana en içten taktik veriyorum: önce telefonu uçak moduna alıyorsun, sonra üç tane saç bakım maskesi söylüyorsun, son dakka indirimi kovalamak yok, full fiyat. bir güzel cilt bakımı, jelatinli maske, altına da bir tane tatlı siparişi. hatta kargo takibi bile insanın moralini düzeltiyor, bak yemin ediyorum, 'dağıtıma çıktı' bildirimi gördüğünde hafif bir mutluluk geliyor.

    benim yöntemim net: acı geçiyor mu, tam geçmiyor ama üstü yumuşuyor. iki gün sulu göz geziyorsun, sonra aynaya bakıp 'ayol daha ne olsun' deyip kendine bakım günü yapıyorsun. makyaj almaya gidiyorsun, kalp çikolatası yiyorsun, arkadaşlarla knok kanala geçiyorsun. üzülmeyi bırakma tabi ki, sadece süreye yay, abartmadan sev kendini.
  10. aşk acısı geçiyor, bittiğinde onu düşündüğün için değil, hayatına yeniden odaklandığın için zayıflıyor. beynin ona yazdığın mesajlarla yaşıyor, sen sustukça yavaş yavaş eksiliyor.

    iki tarafa da bakalım diyen kafayla söyleyeyim; seven taraf vazgeçmiyor, bırakan taraf takılmıyor. o yüzden çözüm kişiyi kafandan tamamen atmakta değil, onun yerini dolduran kendi hayatını kurmakta. acının borusu ancak bu şekilde susar.