mcdonalds drive thru

siparişi verirken arkadaki arabanın yarattığı o manasız baskı yüzünden elim ayağım birbirine dolanıyor, resmen bomba imha uzmanı gibi hissediyorum. panikten yine en büyük boy menüyü kitlemişler farkında bile değilim, o kornaya basan eliniz kırılsın.

o mikrofondaki cızırtıdan sipariş vermeye çalışırken kendimi mars'la iletişim kuruyor sandım resmen, alt tarafı buz gibi bir patates yiyeceğiz diye girdiğimiz şu strese inanamıyorum.

buradaki araç sırasına bakınca insan ister istemez türkiye'deki karmaşayı özlüyor; düzenli ama soğuk bir sistem. menüyü alıp yolunuza devam ettiğinizde acaba doğru sipariş mi verdim diye düşünüyorsunuz, çünkü kimse gözünüze bakmıyor bile. gurbetteki bu pratiklik yabancılık hissini artırıyor; bir de türkiye'deki o tatlı telaş var ya, işte o yok.bu tarz yerlerde kendinizi hep bir misafir gibi hissediyorsunuz, ne alıştım ne alışabileceğim sanki.

arabayla sıraya girip o minik pencereden siparişi veriyorsun, karşındaki genç 'çek bakalım' der gibi el ediyor. sonra elinde kocaman bir kese kağıdıyla yoluna devam ediyorsun; hayatın hızına bir de hamburger eklenmiş gibi hissettiriyor.

ayol ben bu drive thru yüzünden iki aydır makyajımı o kadar dağıtmıyorum ki anlatamam, öyle koca koca ıslak mendiller yokmuş... gecenin bi yarısı arabanın penceresinden sipariş verirken hoparlörden 'bak bu kod patates yoksa burdan ver' diye ses geliyor insan bir afallıyor:

bakınız aromalı dokunuş kargo sever misin gibi karışık cümle bolluğu

özetle orayı gören mcdonalds hala biraz sanal alemden, gitmiş gibi.