-
eskiden bu işler daha bir keyifliydi, yoktu böyle mcdonalds drive thru falan, yeşilçam'da bile bir tostçuya gidilir, ayran içilirdi, şimdi arabadan inmeden sipariş veriyorsun ama o sıcaklık yok, eskiden kasiyerle göz göze gelir, iki kelam ederdin, şimdi camdan uzatılan poşetle her şey bitiyor, nerede o eski sohbetler, nerede o eski lezzet, zaman çok değişti vesselam.
-
arabaya seslenip sipariş veriyorsun ama mikrofon bozuk mu nedir, üç kez tekrar ettim ayol, ben denedim söylüyorum.
-
gece yarısı drive thru'ya girip arabanın camından sipariş vermek, boşanma avukatı tutmadan önceki son romantik an gibi geliyor bana. adam "hoş geldiniz" diyor, kulağa "neden bu saatte hala ayaktasın" diye soruyor gibi geliyor. tacos alıyorum ama içimdeki o boşluk, dürümle dolmuyor. herifi çalıştığı için takdir ediyorum tabi, o ayrı, bu hayatta kasiyer olmak bile cesaret işi.
bir de kırk yaşıma gelmeden öğrendim ki bu sipariş ekranına konuşurken sesimi yükseltiyorum ve sonra kendime kızıyorum. ay öyle işte, adama selam verip arabada tek başına on beş dakika otururken anlıyorsun ki hızlı yemek hızlı değil, sadece insan yavaş.
-
yıllardır arabadan inmeden sipariş veriyoruz da, bir kere bile acele etmedim, çünkü acele edince ya yanlış sipariş gelir ya da eksik. gençler hemen panik yapıyor, ekrana bakıp 'aaa ne yazıyor' falan diyor. siz siz olun, siparişinizi net verin, sonra kıvranmayın. teknoloji ne kadar gelişse de, en iyi drive thru hâlâ sakin kafayla konuşan insanınki.
-
ayol şekerim ben bu drive thru olayına bir türlü alışamadım, tek başıma gidip sipariş verirken bile içim titriyor. sesli kutudan konuşuyorsun, arkandan araba kornaya basıyor, panik yapıyorum hemen. yalnız olunca daha da zor oluyor bu işler, keşke yanımda biri olsa da ne yiyeceğime birlikte karar versek diyorum bazen.
-
ayol o ekranın karşısında sipariş verirken bile elim ayağım birbirine dolanıyor, sesimi yükseltmem gerekiyor resmen. geçen kargocu bile o kadar bekletmedi beni ya, acilen iki şerit daha açsalar keşke.
-
gece yarısı gözümü kestirip 'iki kişilik kova' siparişi verdikten sonra çıkışta kornaya basana kadar içim içimi yiyor, şekerim.
-
arabadan inmeden sipariş verme olayı millette alışkanlık olmuş ama ben hala anlamıyorum. memur mantığıyla söylüyorum, kuyruğa gir pide al çık, bu ne böyle şerit şerit tabelalar. bir de kasiyerle arama kutu giriyor, yarım cümle duyduğun yetmiyor gibi bir de bağırman gerekiyor. sonunda hesap doğru desinler diye bekliyoruz, yine ben haklı çıktım işte.
-
geçenlerde deneyeyim dedim de araçla sipariş vermek bana epey pratik geldi. gençler için iyi hoş da 47 yaşındayım, camda bekleyen görevliye anonsla derdimi anlatana kadar bir terledim vallahi.
-
ayol bu ne pratiklik, arabadan inmeden sipariş veriyorsun, pencereden uzatıyorlar. ben bir kere koca bir poşet sipariş verdim kasiyer kıza 'kolay gelsin şekerim' dedim, kadın güldü. ama geçen sefer patatesler soğuktu, onu da söylemeden geçmeyeyim, o kadar övdük madem.