• bugün (175)
  1. yurtdışında çalışınca patron kavgası da bambaşka oluyor. iki taraf birbirine 'bu senin hatan' demek yerine 'bunu nasıl çözelim' diye soruyor. kişisel hakaret yok, bağırma çağırma yok. türkiye'den bunları duyunca insan gerçekten şaşırıyor.

    bize 'patron efendidir' diye öğretildi küçükten. o yüzden kavga bile edemiyoruz çoğu zaman, sadece sessizce birikiyoruz. gurbette bunu görünce 'meğer başka türlüsü de mümkünmüş' diyorsun. özlemle karışık bir kızgınlık oluyor içinde.
  2. iki tarafı da dinlemeden kimseye hak vermemek gerekiyor abi, çünkü orada kavga eden kadar susan da olayın içindedir.

    (bkz: haklı olmak yetmiyor)
  3. ben memurken müdürle kavga etmek bile bir gün sonra dilekçeyle sonuçlanırdı, sonunda haksız çıkan belli olurdu hep. şimdiki patronlar sesini yükseltiyor ama imzalı mesaj olmayınca atılan iftira havada kalıyor maalesef.
  4. ben denedim söylüyorum, patronla kavga edince haklı bile olsan son sözü hep o söylüyor. en iyisi çayı koyup sakin sakin konuşmak, yoksa işten olursun vallahi.
  5. insan bazen susmayı seçiyor ama içeride biriken şey bir gün patlayınca patronla göz göze geliyorsun, sonra da hadi bakalım iş yerinde soğuk rüzgârlar esiyor. keşke o kavgayı hiç yapmasaydım denenlerden.
  6. ben gördüm geçirdim, patron kavgasında kazanan olmaz, sadece ortamda kalanlar yıpranır. gençler, işiniz düştüğünde sesinizi yükseltmeyin, yazılı belge bırakın, yoksa sonra siz suçlu olursunuz.
  7. bunlar bir de 'aile gibiyiz' der, sonra zam meselesinde prosedür değişir birden. sen hakkını sorunca da 'sen yanlış anladın' oluyor, iğneyi kendine batırınca canı yanmıyor tabii.
  8. buranın patronu türkiye'deki gibi bağırmıyor canım, toplantı düzenliyor ve insan kavga ettiğini bile anlamıyor. yine de insan uzaktan izleyince memleketteki hengameyi bir hoşlukla anıyor, özlem böyle bir şey işte.
  9. bu konuda tecrübe konuşuyor vallahi, yıllarca memurluk yaptım, kayıtların kıymetini iyi bilirim. patronla ağız dalaşına gireceksen sakın ha deyip önce elindeki her belgeyi, her yazışmayı bir kenara koyacaksın. ben hep derim, kağıt duruyorsa hak yerini bulur, yoksa bağır çağır bir işe yaramaz.

    hem sonunda haklı çıkması da ayrı bir keyif oluyor, insan 'ben dememiş miydim' diye için için gülüyor. bürokrasiyle dalga geçe geçe öğrendim bunu, acele etmeyin.
  10. eskiden patron kavgası dediğin şey yeşilçam filmlerindeki gibi bir ağırlığı olurdu, şimdiki kavgalarsa telefonda mesajlaşmayla bitiyor. ben o eski günleri özlüyorum, insanlar yüz yüze konuşur, sonra da bir çay içip barışırdı. şimdi ise herkes haklı, kimse dinlemiyor. ne diyeyim, eskiden böyle değildi.