noter ücretleri

noter ücretleri bazen işlemin kendisinden daha çok konuşuluyor, iki tarafı da görmek lazım sonuçta devletin belirlediği tek tarife var ve noter de onun dışına çıkamıyor. geçen bir vekaletname için iki dakikada kırk dakika bekleyip ciddi bir meblağ ödeyince insan sorguluyor:

bakınız ucu açık gibi gelen tarifeler

velhasıl işin yoksa git bak, işin varsa mecburen gidiyorsun zaten.

noter ücretleri resmen kargo fiyatı gibi sürekli artıyor, bir imza için neredeyse iki saatlik asgari ücret veriyorsun. yine de işlem yaptırmak zorundasın, mecburen gidip o parayı bırakıyorsun.

şehrin bir yerinden diğerine taşınırken anlıyorsunuz ki en sabit kalem noter ücretleri; sanki evin kirası gibi ama hiçbir demi cayır cayır geçmiyor. sokağa bakıyorum da arabada bekleyen kalfa bile kâğıtların bir saate biteceğini sanıyor, oysa hayat denilen pencere orada demiyor; her imza ayrı bir bütçe kaleminin sesi gibi yankılanıyor.

dijital çağda hâlâ bir imza için bu kadar para ödemek, teknoloji meraklısı biri olarak beni derinden yaralıyor. e-devlet'te hallettiğimiz işlemlerin yanında noterlerin bu hızı ve fiyatı, 2005'ten kalma bir oyunun yapay zekasına benziyor.
(bkz: dijital dönüşüm yolda)

noter ücretleri de hayatın küçük ama sinir bozan dertlerinden. buraya bir şey imzalatmaya git, çıkan rakamla ev kirası gibi yüzleş. insanın içini döküp derdini anlatacağı bir yer değil malum, para ver, imzayı at, çık. sıradaki *şeklinde hayatın telafisi olmayan anlarına ince bir imza bırakıyorsun. neyse ki burada derdini anlatacak bir yer var, gerçi derdimi anlatacak kimsem de yok ya. (bkz: hayatın imza kısmı)

notere her gidişimde cebimdeki paranın eridiğini görüyorum, resmen bir vergi dairesi şubesi gibi çalışıyorlar. devlet de bu işin üstüne gitse de bizimki hep klasik: düzenleme yapacağız derler, sonunda yine vatandaş cüzdanına bakar.

şu noterlere girdiğimde sanki şehrin en pahalı kafesine girmişim gibi hissediyorum, bir imza için öyle paralar ödüyoruz ki insan vesikasını alıp koltuğa oturacak desen yer var. komşum taşınırken satış için gitti, döndüğünde cebi değil gözü de dolmuş, bu naif durum insanı düşündürüyor.
(bkz: imzanın altını da çiz bakalım)

noter ücretleri deyince içim sıkılıyor, bir imza için o paraları vermek hâlâ tuhaf geliyor. bir de iş yerinde mobbing yaşayıp istifa dilekçesini noterde onaylatmak var, o ayrı bir travma. düşünüyorum da bu ücretler artıkça insanlar daha mı az notere gider diyorum, ama hayat işte her şeyi notere getiriyor. bazı işler için bir de vekalet gerekiyor, o masraf cabası. kısacası cebimdeki paraya üzüldüğüm yerlerin başında geliyor, karşıyaka gibi şirin bir yerde yaşamak varken. bu tarz süreçler insanın canını sıkıyor, vekalet işleri insanın başını ağrıtıyor.

notere girip iki imza için o kadar para ödeyince insanın içi cız ediyor. bu harç dedikleri şeyin nelere kadir olduğunu ancak tapuda veya vekalette anlıyorsun. (bkz: geçmiş olsun)

hangi iş için notere gitsen burnundan geliyor; bu bayramda da araba satışı için gittik, pastaya şampuan kullandık resmen. adam sim gülü ver, burası noter ellerinden öper bin dereden su getir. neyse dijital karşılığı ile imza işini bile yapalım demiştim aklımdan geçen, "uzaktan randevu" modunu duydunsa fazla iyimser değilsin. ücret tarifesi hemen noter odasının duvarında en üstte asılı oluyor, adresin dikkat edersen o derece büyük yazıyor ki tüm ayrıntılar gerçekten gözünün içinde: taşınır satışından her taraf icra eden kredi takip yetkidesine kadar koskoca bir borsa var. üstelik otomattan sıradan sıra bekliyor gibi bile değil, ki rest düzen, onar işlem bağlamında modernleşiyor ama yine mantığı şu sen gidip geçer için kopoyç mühür vuruncaya kadar zamanla artan ücret mübarek. bu millet bu kadar uğraşıp çoluk çocuğun hakkını korumaya çalışıyor, böyle bir kültürde her adımın noteri elzem olabiliyor. tabiri caizse noteri son tanık gibi evlenince herkes hoş, mutlu olabilirsin; ama binler hanlı bir ücret 'derdeme devlet' yok sabrettim diyesin.