• bugün (170)
  1. geçenlerde taşınma telaşında bir vekaletname için notere uğradım, çıktığımda elimdeki kağıttan çok hafif bir şaşkınlık vardı. sanki pencere kenarından şehri izlerken insanlar bir yerlere koşuyor da kimi ne kadar ödediğinin farkında bile değil. tek bir imza, tek bir mühür, ama ücretler kimi zaman eşyanın taşındığı o boş apartman koridoru kadar sessiz ve bir o kadar da hesapçı geliyor insana.

    kısacası sabit bir tarife yok gibi; işin türüne, sayfa sayısına, hatta bulunduğun semte göre değişiyor. gitmeden önce sormak lazım, yoksa kapıda öğreniyorsun ve otobüsün son durağındaki o sakin bekleyiş gibi elinde kalan sadece bir makbuz oluyor.