kemal sunal

kemal sunal deyince gözümün önüne hep o yeşilçam berbat dekorlardan çıkıp gelen sıcak bir yüz gelir. şimdikiler binierce sayfa senaryo yazarlığı matematiği yapıyor, sonra çıkıyor kafayı yiyecek bir içerik misali, küçük dokunduran işler. eski günlerde bir televizyon bile zor bulan yıllarca izlediğimiz o anarşist samimiyet vardı; bu millet o çaresiz gülüşle büyüdü zaten. hayat gibi güldürüp kucakladı, hep de öyle yapacak. (bkz: yeşilçam da toplumsal bellek)

kemal sunal'ı anlatmaya gerek var mı bilmiyorum ama yine de bir şeyler diyeyim. her filminde bir mesaj vardı, güldürürken düşündürürdü. şimdiki komedilerin çoğu gürültü patırtıdan ibaret. ne zaman sıkılsam 'hababam sınıfı' açarım, hep aynı tadı verir. o nesil artık yetişmiyor, maalesef.