kemal sunal

onun filmlerini izlerken gülüyorum ama sonunda bir hüzün çöküyor içime. çünkü o adam, garibanın, ezilenin, hakkı yenenin sesiydi; belki de bu yüzden bu kadar sevdik onu. mahalle baskısı, iş yerindeki haksızlık, kaybedenin tarafında olmak... hepsi onun o masum bakışlarında saklıydı sanki.

şimdi dönüp baktığımda anlıyorum ki o filmler sadece komedi değil, bir dönemin aynasıymış. keşke bugün de böyle birileri çıkıp halimizi anlatsa, ama galiba artık kimse gülmeye bile cesaret edemiyor.