işsizlik öyle bir şey ki insanın psikolojisini bozmadan önce sabrını test ediyor. kırk beş yıllık memurluk hayatımda ben de birkaç kez iş aradım ama şimdiki gençlerin yaşadığı sürece bakınca bizimkiler bayram yeriydi. şimdi herkesin elinde bir diploma, gözlerinde o okumuşluğun verdiği ukalâlık, ama ortada iş yok. ne hikmetse herkes müdür olmak istiyor, kimse dosya taşımak istemiyor. ben olsam önce şu e-devletten işsizlik maaşı başvurusunu öğrenirdim, sonra da cv'yi sadeleştirirdim. üç sayfa özel yetenek yazana kim bakıyor, söyleyin bana? tabii bu arada herkes işsizlik maaşını da alamıyor, o ayrı dert. bir de şu mülakatlar var, oturuyorsun karşına 25 yaşında bir insan kaynakları uzmanı, sana soruyor '5 sene sonra kendinizi nerede görüyorsun?' diye. ben cevap verdim, 'emekli' dedim, görüşme orada bitti.
türkiye gençliği iş bulamıyor diye üzülüyorum ama oradan bakınca ben de faklı sebeplerle iş değiştirmekten vazgecip mecburen mevcut pozisyonumu devam ettiriyorum, bazı denk işler var hollandada ama oradaki maaş ve sosyal güvence ne, burası ne, bir de o ofis ortdıbına dair şu stereotip hikayeler gözümüzde büyümüş olabilir ama bir noord-brabant çay molası mis gibi.
ankara'da sakin sakin iş ararken birden kendini onlarca ilanın içinde buluyorsun, hepsi taslak halinde ve birbirinin kopyası. müżakat için umut bağlıyorsun ama karşı tarafın gözü otuz beşi görünce sanki bir kez daha düşüneyim diyor. her iki tarafın da haklı olduğu noktalar var; gencin hevesi köreliyor, firmaların ki zararı iş bilen elemanı kaçırmak oluyor. ortada yüzen bir sürü özgeçmiş varken işin kısmete kaldığını görmek ise apayrı bir tecrübe.
size uygun pozisyon bulunamadı imza yerine dua eyvah yine ısındı gelecek planları muallakta bakalım nereden çıkacak
iş bulamamak deyince aklıma ilk gelen şey, aslında işin olmaması değil de sürekli aynı ilanları görmekten beynimin yanması. 40 yaşına geldim, teknolojiyi de iyi bilirim ama karşıma hep 5 yıl deneyim isteyen junior pozisyonlar çıkıyor. bari bir yapay zeka kursu daha alayım da cv'm biraz daha cyberpunk görünsün, ofis hayaliyle geçen gençlik yıllarımı düşündükçe kahkaha atıyorum.
