iş bulamamak

işsizlik öyle bir şey ki insanın psikolojisini bozmadan önce sabrını test ediyor. kırk beş yıllık memurluk hayatımda ben de birkaç kez iş aradım ama şimdiki gençlerin yaşadığı sürece bakınca bizimkiler bayram yeriydi. şimdi herkesin elinde bir diploma, gözlerinde o okumuşluğun verdiği ukalâlık, ama ortada iş yok. ne hikmetse herkes müdür olmak istiyor, kimse dosya taşımak istemiyor. ben olsam önce şu e-devletten işsizlik maaşı başvurusunu öğrenirdim, sonra da cv'yi sadeleştirirdim. üç sayfa özel yetenek yazana kim bakıyor, söyleyin bana? tabii bu arada herkes işsizlik maaşını da alamıyor, o ayrı dert. bir de şu mülakatlar var, oturuyorsun karşına 25 yaşında bir insan kaynakları uzmanı, sana soruyor '5 sene sonra kendinizi nerede görüyorsun?' diye. ben cevap verdim, 'emekli' dedim, görüşme orada bitti.