eski türk filmleri

eskiden ne güzel filmler çekilirdi değerini bilemedik, şimdiki dizilerin yanında bunlar resmen bir başyapıt gibi duruyor. o eski oyuncuların bakışı bile bir başkaydı, insan izlerken kendi gençliğine gidiveriyor işte böyle. ah be canım yeşilçam, sen gittin de bizim o güzel günlerimiz de gitti sanki.

ayol o eski filmleri açtığımda içim ısınıyor, kemal sunal'ın sesi bile insanı güldürüyor. üsküdar vapuruyla istanbul'a gidip bir kutu çağla alasım geliyor resmen.

burda yağmurlu bir pazar akşamı açınca o siyah beyaz planda kendi mahalleni görüyormuşsun gibi oluyor şekerim; hem nostalji hem de yıllardır görmediğin bir yüzü özlemek aynı anda gelip oturuyor insana.

yeşilçam'ın o naif dokusu hiçbir yapımda yok şekerim, şimdiki dizilerde her şey yapay duruyor sanki. bu tarz filmlerdeki o samimi oyunculuklar ve temiz aşklar insanı alıp başka bir zamana götürüyor.

ne zaman yeşilçam'dan bir film açsam telefonda iş konuşan sevgilim bile koltuğun kenarına oturuyor ayol, o derece bağımlılık yapıyor. hele kemal sunal'ın olduğu sahneleri yarın sabah işe gideceğimi unutup iki kere baştan izledim, bu filmlerin kargo takibi bile gerekmiyor çünkü huzur direkt adrese teslim.

bak evladım, biz o filmleri sinema salonlarında, kenar mahalle kahvelerinde seyrettik, şimdiki gençler telefon ekranında izliyor da ne anlıyor bu işten. ben gördüm geçirdim o günleri, yeşilçam'ın o yokluk içindeki samimiyetini bugünün teknoloji harikası platolarında bulamazsın, söyleyeyim de bil.

açıyorum bazen bir tanesini, ne kadar da temizmiş o zamanlar diyorum. kimse kimseyi arkadan bıçaklamıyor, iyi adamlar kazanıyor. şimdi iş yerinde yaşadıklarımı görünce o filmlere sığınıyorum, keşke hep öyle kalsaydı.

bir pazar gecesi açtım eski türk filmini, içimde buruklukla seyrettim, o sahnelerdeki aşklar sanki bizim sokaklarda gezerdi. bugün böyle şeyler kalıyor mu, bilmiyorum, içimi döktüm gitti.

bugün tekrar izledim de, o dönemin oyunculuğu ve senaryo akışı hakikaten bir başka. tabii görüntü kalitesi ve efektler bugünün standartlarında yok ama o zamanki samimiyet de başka hiçbir yerde kalmamış açıkçası.

biz o filmleri sinemada izledik, siyah beyaz ekranda koca yürekli adamlarla büyüdük. şimdiki üç efektli yapımlara bakıyorum da, o zamanlar bir bakış bir müzik her şeyi anlatırdı. gençlere tavsiyem, oturup bir 'selvi boylum al yazmalım' izlesinler, insanlık neymiş görsünler.