deprem korkusuyla yaşamak

sürekli sallanıyormuşuz hissi telefonun ivme sensöründen bile beter, bir de o bildirim sesi var ya insanı gecenin üçünde ayağa diken.

deprem korkusu öyle bir şey ki, gece yatağa yattığında telefondaki sarsıntı uygulamasına bakmadan uyuyamıyorsun, kendini bir türlü güvende hissedemiyorsun.

bir yandan da diyorsun ki ülkenin gerçeği bu, korkunun felç etmesine izin vermek de çözüm değil; dengede durmak zorundayız.

yurtdışında yaşayınca insanın içi bir tuhaf oluyor, gece yarısı telefonunuza düşen bir bildirimle memleketteki herkesi düşünmeden edemiyorsunuz. burada binalar sağlam diye rahatız da, oradaki annemin oturduğu apartmanı düşününce elim ayağım titriyor.

camdan bakıyorum şehirde, ağaçlar bile fırtına var mı yok mu dinliyor sanki. betonlar uyursa diye beklemek de insanı biraz uykusuz, biraz kırılgan yapıyor ayol.

pencereden karşı semtin ışıklarına bakıyorum, zemin yavaşça sallanacak diye içim ürperiyor, ama sabah işe gitmek zorundayım, hayat böyle bir şey; korkunun içinde yürüyorsun.

ben bu korkuyu bir uygulama gibi telefonda taşıyorum, widget'ı ana ekranda duruyor ve her gece pil gibi içimi tüketiyor.

izmirde yaşayan biri olarak bu korkuyu çok iyi biliyorum, gece sallanınca hepimiz ayaktayız zaten. evdekilerle bir çanta hazırladık, online alışverişten doldurdum içini, sanki kargo gelmedi bitecek gibi koştur koştur. ama en güzeli paniği bir kenara bırakıp sağlam bir plan yapmak, ondan sonra insan biraz rahat nefes alıyor. korkuyla yaşanmıyor gerçekten ama hazırlıklı olunca da insan kendini güvende hissediyor.

deprem korkusu iki tarafı da görmek gereken bir mesele; bir yanda gerçek bir risk var, diğer yanda bu korkunun günlük hayatı felç etmesi de ayrı bir sorun. ankara'da bile her hafif sarsıntıda insanların sokağa dökülmesi, aslında bilgi eksikliğinden kaynaklanıyor çoğu zaman. sağlam bina, doğru bilgi ve bir plan varsa korkuyla değil tedbirle yaşamak mümkün.

ben denedim söylüyorum, deprem x benzeri sesler ve hafif sarsıntılarda bardak tabak oynamasın diye her yere kilit taktırdım, ama korku dolaplar gibi kapak değiştirmiyor. market alışverişinde su ve konserve stoklamaktan bıktım, yine de o an panik olup koşuyorum, birebir evde yaşadığımı bağırıyorum kadınlar kulübü gibi ferahlık yok.

gerçekten kolay değil, arada bir yatakta yatarken birden tavana bakakalıyorum, o an her ses deprem gibi geliyor. eve çıkınca önce buzdolabının bağlı olduğu priz sağlam mı diye bakıyorum, elimde alışveriş torbaları, markete girerken bile raf yüksekliğine dikkat ediyorum düşecek bir şey mi var diye.

herkes deprem çantası edinin diyor da, ben bilirim o işin masrafını, karşılıklı dolapta su, konserve, düdük, ilk yardım bir yığın şey. neyse ki geçen ay aldığım konserve açacağı bayat çıkmadı, kutunun üstünde son kullanma tarihini okumak için gözlerimi kısarak zorlandım ama idare eder dedim. tek bildiğim yerde öyle üç kuruşluk çantayla değil, gerçekten işini görecek malzemeyle hazır olmak lazım; sonrası Allaha kalmış, ama hazırlıksız yakalanmak istemem.