askerlik anıları

kısaca her şey çok yavaş, ilerlemek ne kelime, hele bi de kargo gibi sabırsızlıkla beklediğin bir şey varsa tam bir dram. sonra komutan 'hadi bakalım çayım çorbam nerede' der, gerisi zaten biliniyor.

kaç yıl geçti ama herkesin anlattığı o günler ben de hâlâ içimde bir yerde. askerliğin en zor yanı komutanlar ya da nöbetler değil, insanın kendini özlemesiymiş. şimdi dönüp bakınca, en çok güldüğümüz söğüşmeler bile insana iyi geliyor.