askerlik anıları

ayol o günleri hatırladıkça hem gülüyor hem üşüyorum. izmirli olarak gittiğim yerin soğuğu beni benden almıştı, sabah beşte kalkıp ayazda sıraya girmek neydi öyle... komutanın ses tonu hâlâ kulaklarımda, çamaşır ipinde donan çoraplar desen ayrı bir efsane. arkadaşlıklar orada kuruluyor, dostluklar cephanelik gibi sağlam oluyor.

bir de şu var ki telefonu eline alınca sanki dünyaya yeniden doğuyorsun. o hafta sonu izinlerinde kargo kuyruğunda bekleyenlere selam olsun, hepimiz aynı filmin oyuncusuyduk.