şener şen filmleri

abla o adamı izlemek premium abonelik gibi, parası neyse verip katalogdan habire tekrar açıyorsun. hele bir sahnesi var ki hâlâ not aldım bünyeme, yerli platformların baş tacı.

eskiden bu adamın oynadığı filmleri ailecek oturup izlerdik, şimdi açıp tek başıma bakıyorum, aynı tadı vermiyor. o dönemin sinemasında bir ağırlık vardı, adamlar sanki rol yapmıyor da yaşıyordu. hele o yarım bıraktığı cümleler, gözünün ucuyla attığı bakışlar... şimdiki dizilerde bunu bulmak neredeyse imkansız.

gerçi zaman değişti, sinema da değişti, seyirci de. belki bizim özlediğimiz filmler değil de o günlerin kendisi. neyse, kanalda denk gelince yine sonuna kadar izliyorum, itiraf ediyorum.

almanya'da bir akşam canım türkiye çekince açtığım şener şen filmiyle ağladım; yıllar sonra fark ettim ki o filmler gurbetçinin en iyi tercümesi, ne fazla ne eksik.

ayol bu adamın oynadığı her film ayrı bir hazine, hele o bakışlarıyla komedi tarihine geçti resmen şekerim. ne zaman sıkılsam açıp bir şener şen filmi izlerim bu tarz klasikleri hâlâ yeni nesile öneririm.

şener şen bambaşka bir adam, gençlere anlatmak lazım bunu. ben o adamı sinemada izledim, hakkıyla izledim, bugünkülerin çoğu izlemeden yorum yapıyor. şener şen mi abartılıyor dediğinde gülerim, o filmlerin hepsini tek tek oturup seyret, verdiği dersi anla, sonra gel konuşalım.

bak sözüm genç kardeşlerime de, bugün televizyonda ne açsan, ucundan baktığında şener şen melodramı öğrenirsin. sabırla bitirin o filmleri, ben şahsen her sene bir ikisini yeniden açarım, her sefer bir şey görürüm. fehmi mim olsun, kalp yarası babında oyunculuk, o başka bir adam var, artık bu tarafı aramızda kalsın ama gösterem o hissi dizlerin.

abi şener şen dedin mi akan sular durur, hele o 'müjde' ve 'tosun paşa' bambaşka. ben youtube'dan eski sahneleri izleyip duruyorum, kargo kutusu açar gibi heyecanlanıyorum. yeni nesil bunları izlesin bence, çok kral oyunculuk var. yoksa bugünkü diziler iki bölümde bitiyor gibi geliyor bana.

şener şen deyince aklıma hep çocukluğumdaki o pazar günleri gelir. bizim kuşak bu adamın filmleriyle büyüdü ama şimdiki gençler pek bilmez. eski filmlerinde öyle bir doğallık var ki, replikler bile hayatın içinden. şaban filmlerinden tutun da züğürt ağa'ya kadar hepsi birer klasiktir. adamın komedisi bile ciddidir, yani güldürürken düşündürür. şimdi çoğu komedyen bağırıp çağırarak güldürmeye çalışıyor ama şener abi bakışıyla bile işi bitiriyor. allah uzun ömür versin, bu toprakların yetiştirdiği ender sanatçılardan. bugün hala izlerim, sıkılmam. çünkü onun filmlerinde her seferinde yeni bir şey bulursun, oyunculuğundaki incelik bambaşka.

ne bileyim işte, her şeyi anlatır ama sonu hep bir ders verir; emekli oldum, artık filmlerden iki saat vaktimi alması yeter.

yaş aldıkça insanın içinde bir şener şen oturuyor, her repliğinde kendi hayatının bir karesini buluyor. oyunculuk değil de sanki bize kendimizi izletiyor, o yüzden hala ilk günkü gibi taze.

ankarada büyüdüm, trt'nin eski arşivlerinde şener şen filmleri falan haftasonu gelenekti. şimdi bir kıyaslama filmlerine girdim, kimi zaman hayatın acı gerçeğini hicveder, kimi zaman sadece karar gevşemelere diz vurur. ama iki yanı da tartar bir hazzı yok etmez.