ölümden sonra ne var

bu soruyu herkes merak eder de kimse cesaret edip sormaz, ben ediyorum işte. ölümden sonra ne mi var? bilmem, ama umarım kargomun elime ulaştığı gibi bir teslimat hızı vardır, yoksa orada da beklemek zorunda kalırım. bir de şu hayatta makyaj malzemelerimi denemek gibi bir şeyse, ne ala, herkese bol ışıltılar dilerim.

eski donemlerde bunları komsu the misali dertlesirken konuşurduk. simdi herkes yetisiyor hakli olarak bana soracak olursan, olumden sonra bir sey varsa dahi bilemeyiz kardesim. yst tarafinda karanlik isleriyle ilgili sozler duyardim kamedik hali. yigen olabilir ama ne oldugunu gorеmedik bilendirilmedik. yillar once hastanede başka vakit beklemiştim sonumuz olurdu artık. aliskanlıkların yeniden yeşerdigi yer

bu soru bana hep marketteki son kullanma tarihi geçmiş ürünleri hatırlatıyor. kimisi rafta bekler, kimisi çöpe gider ama emin olan kimse yok. ben olsam iyi bir yerde olurdum herhalde, beyaz eşya garantisi gibi bir şey olsa keşke. sonuçta hepimiz aynı kargo ile gönderiliyoruz, varış noktası meçhul.

bu soruya cevap bulmak için kargo takip uygulamasındaki gibi düşündüm. çünkü biliyorsunuz, kargoda 'dağıtıma çıktı' yazar, sonra saatlerce haber gelmez. ölüm de öyle işte, bir gün gelir 'dağıtıma çıktı' derler ama nereye gittiğini kimse bilmez.

benim fikrim basit; belki de sonrası yoktur, belki de vardır. ama madem buradayız ve soruyoruz, en azından bu kadar merak etmeyelim. biz takip butonuna bakıp dururken hayat gidiyor. pratik düşünmek lazım, burada güzel bir kahve içelim de gerisine sonra bakarız.

düşündükçe insanın içini daraltan bir soru işte; keşke birisi gelip söyleseydi de biz de kafamızı yormasaydık. iş yerinde mobbing yiyen biri için ölüm bazen kurtuluş gibi geliyor ama sonra diyorum ki belki de orası daha kötüdür. neyse ki bu hayatta her şeyin bir sonu var, o da bir şey değil mi?

kimisi cennet kimisi cehennem diyor, ben de diyorum ki iki tarafı da görelim, bu dünyada her şeyin bir açıklaması var ama ölüm öyle değil, insan ister istemez düşünüyor.

kimisi cennet der, kimisi toprak; ama bence en çok merak edilen şey geride bıraktıklarımızın ne yapacağı. ölümden sonrası değil de asıl ürküten, buradaki hatıraların bir anda silinmesi.

ben çok şey gördüm bu hayatta, hep bir şeylerin peşinde koştum. sonra anladım ki esas mesele geride ne bıraktığın. bazıları der klavye şak şak diye tarih yazar, bazıları usulca bir dua bekler. ikisi de var, sen hangisine talipsin, orası muamma.

bu soru insanlık tarihinin en eski çözülmemiş ticketi gibi; teknolojinin bugünkü haline bakınca hep düşünüyorum, neden hala bu konuda net bir güncelleme yok? elimizde devasa işlemciler, yapay zeka modelleri var ama ölümden sonrası menüsü hâlâ boş. sistemde kayıtlı dosya ama içerik sıfır, tam bir performans hatası.

bazıları 'sıfırlanma' diyor, bazıları 'progress bar doluyor, yeni oyuna geçiyorsun' senaryosu anlatıyor. ben teknoloji ile çok haşır neşir biri olarak diyorum ki, ne olursa olsun belki de deneyim bizim beş duyumuzla sınırlı olmadığı için çözemiyoruz. kim bilir, belki ölünce koskoca bir 'yapılanma' izleme ekranı çıkar karşımıza ve aslında hep bağlı olduğumuz sunucu oradadır. amiyane tabirle, herkes kendi RAM ini temizleyip sistemden çıkıyor.

yani bilemedim, öncelikle ölümden sonrasını bilen varsa dmden yazsın, akşama teslimat gelse de görüşelim. hani iki gün içinde kargoyu getirseler, insan bi' rahatlar, ama ölüm konusu öyle hızlı çözülmüyor işte. kimine göre ışık varmış, kimine göre hiçlik; ben bi' de bunu düşünürken uygulamaya bakıp yemek siparişi verdim, kısmetse onu da beklemeden ölemiyorum galiba. sonuçta yaşam devam ediyor, ya da etmiyor, ama yine de çoğu şey gibi bu da belli olmadan geliyor zaten.