istanbul da en iyi dönerci

eskiden harbiye'de bir yer vardı, şimdi isimlerini unuttum, o lezzet yok maalesef o lezzet yok. şimdikilerin hepsi turist kafasına dönmüş, döner de döner değil.

eskiden dönerciye giderdik, adam eti önünde keser dönerin yağını görürdün. şimdikilerin hepsi hazır döner, evde ısıtıp servis yapıyor gibi. ne o eski tat kaldı ne o eski esnaf.

yıllardır uğraşıyorum, hala etinin döndüğünü değil de pilavın tadıyla kazıklandığını hissediyorum.

istanbul'daki dönercilerin listesini çıkarsam muhtemelen ankaralı olarak hiçbirini beğenmem, yine de etin hakkını veren birkaç yer var.

ya bu sorunun tek cevabı olmaz ki, ben app'ten baktım en yüksek puanlı yere gittim ama sıra vardı. pratik çözüm: teslimat uygulamasında döner arayanlar için en hızlı gelen şube genelde daha taze oluyor. kestirmeden söyleyeyim, internet yorumlarına çok güvenme, deneyip kendin göreceksin. hızlı olsun diyosan siparişi erken ver.

istanbul da en iyi dönerci arayan herkesin ortak kaderi bellidir: herkes bir yer söyler, sen bir neticeye varamazsın. benim gözlemim şu, o'nu sormak ancak bu şehrin kokusunu bilerek cevap vermek gibi bir şey. bim'in arka sokağındaki dükkan ne tadıyla kalpleri fetheder, ne surattaki iyi niyetiyle. keza büyük caddellerinkine akşam üstü gidersin, çevrenin hep aynı sessizliği, hep aynı koşuşturmasına tanık olursun.

yıllar içinde öyle çok yer gördüm ki, en iyi dönerci diye adlandırmak insanın adalet duygusuna bile haksızlık felsefesi fiskos. daha doğrusu bu soru ben'ce bir yarış sorusu, bir mekan sorusu değil. zaten çoğu kişi en iyi bileni bilmez, bir kasenin penceresinden görmeye çalışır bu şehri. gözlemci biri olarak söylüyorum, en güzel döner kareyi bulandırdığın camdan yansıyan begonvilli köşede büyür; iyi bir adres değil, iyi bir eşliktir aslında aradığımız.

ben bu şehirde yeterince döner yedim de gördüm geçirdim gençler, meşhur diye gittiğiniz yerlerin çoğu göz boyama. esas keyif mahallenin eski esnafında, ekmeği ateşte kızartıp önüne koyan dükkanlarda; etiketlere alkış tutup mideyi kandırmayın diyorum bilemediniz.

gençliğimde istanbul'un ara sokaklarında öyle dönerciler vardı ki içeri girdiğinde yağın ve etin kokusu seni karşılar, ustanın yüzünde o eski ustalık vardı. o zaman döner bir tabak yemek değil, bir ritüeldi sanki. şimdi vitrinler pırıl pırıl, etiketler modern, ama o tadı arayınca insan biraz hüzünleniyor, 'eskiden böyle değildi' demekten kendimi alamıyorum.

bugün en iyi dönerci diye adı anılan yerlere gidiyorum, fena değil, temiz, düzenli. lâkin ne o eski sokak, ne o eski sohbet, ne o çıtırın altındaki o efsane lezzet birebir aynı değil. belki de mesele sadece yemek değil, o günlerin hatırası; şimdilerde bu tarz yerlerde eski dostlar bulunmuyor da ondan.

şehrin en iyi dönercisini ararken aslında biraz kendini arıyorsun; vitrinde dönen eti izlerken semtin kalabalığı, vitrinin buğusu ve bir tabakta toplanan yetmiş yıllık alışkanlık gözlerinin önünden geçiveriyor. sonunda karar verdiğin yer, çoğu zaman çocukluğundan beri sakince seslendiğin o köşe başı oluyor.

istanbul'da dönerci aramak bana hep pencereden bir semt seyretmek gibi geliyor, çünkü her mahallenin kendine göre bir döner ustası var. en iyi diye tek adres vermek zor, ama gidip gördüğüm yerlerde etin kokusu hâlâ aklımda o yüzden semte göre konuşmak lazım.