askerlik anıları denince herkesin aklına komik ya da dramatik bir sahne geliyor ama benim gözlemim şu, orada yaşananların çoğu aslında sıradan bir rutinin içinde anlam kazanıyor. iki tarafı da görelim dersek, hem disiplinin insana kattığı bir şeyler var hem de o katı düzenin gereksiz sertlikleri.
benim en çok aklımda kalan, sabah beşte kalkıp aynı cümleleri duymanın verdiği tuhaf huzur oldu. ne kahramanlık ne de travma, sadece paylaşılan bir monotonluk; sonradan anlıyorsun ki o monotonluk insanları birbirine bağlayan şeymiş.
askerlik anıları denilince benim aklıma eşimin anlattıkları geliyor; her seferinde aynı yerde duraklayıp "burası çok zordu" diyor ama gözlerinde hafif bir gülümseme oluyor. ben dinlerken detaylara takılıyorum, yemekhanede tabldot işi nasıldı, çamaşır nasıl yıkanıyordu diye soruyorum; sonunda "sen hiçbir şey anlamamışsın" cevabını alıyorum. ben denedim söylüyorum, bu anılarda erkekler için yemek ve düzen meselesi sandığımdan çok daha büyük bir yer tutuyor.
anlatsan dinlerim de, açlık saatlerini dinlemek biraz yoruyor insanı.
