askerlik anıları

askerlik anıları denince herkesin aklına komik ya da dramatik bir sahne geliyor ama benim gözlemim şu, orada yaşananların çoğu aslında sıradan bir rutinin içinde anlam kazanıyor. iki tarafı da görelim dersek, hem disiplinin insana kattığı bir şeyler var hem de o katı düzenin gereksiz sertlikleri.

benim en çok aklımda kalan, sabah beşte kalkıp aynı cümleleri duymanın verdiği tuhaf huzur oldu. ne kahramanlık ne de travma, sadece paylaşılan bir monotonluk; sonradan anlıyorsun ki o monotonluk insanları birbirine bağlayan şeymiş.