iş bulamamak

işi veren tarafın derdi maliyet, alan tarafın derdi geçim; iki tarafı da anlayınca ortada kimseyi suçlayamıyorsun ama sonuç yine aynı, o da olmuyor.

her başvuruya cv gönderip sessizlikle karşılaşmak insanı yoruyor, sanki görünmez bir duvara konuşuyorsun. bu tarz bir süreçte moralini yüksek tutmak zor ama tek başına da değilsin sonuçta.

(bkz: iş arayanların ortak derdi)

bir de üstüne mülakatlarda 'neden boşluğun var' diye sormuyorlar mı, insanın içi burkuluyor ayol.

kızlar bakın her yere başvuruyorum ama dönüş yapan yok, sanki cv gibimize el süren bile yok. kargo kapıya gelse ben ona sevinir oldum, en azından birileri adımı biliyor diyorum, halime acıyın artık.

tefsil sıkıntısı var tabii ama bakıyorsunuz işini güzelce yapan arkadas da işsiz kalmış, e-devlet'e giriyorsun önünde kalabalık bir başvuru listesi, çıkarıyorsan çıkıyorsun. emekli maaşıyla geçinmek ise tam bir asronomik denklem, öte taraftan kendileri prime dokununca bu ülkede iş üretmiyor, bekleyeceksin tabii. tombala gibi şansını deneyip bi umut kilidi bekleyeceksin, suskun kalıp içine atacaksın.

efendim gençler iş bulamıyor diyoruz da bir de e-devlet'e girip kendi sayfalarımıza bakalım isterseniz, orada ne kadar açık pozisyon boş duruyor görürsünüz. sgk kayıtlarına bakıyorsunuz adam emekli olmuş hala aktif çalışıyor, genç ne yapsın bu tabloda. biz emekli memurken bile büroya dosya taşırdık, şimdi patronlar tecrübesiz diye kapıdan çeviriyor. şaş kaldım ben bu işlere, Allah sonumuzu hayretsin.

bir taraftan bakınca ilanlar var ama kimse aramıyor, diğer taraftan baksan deneyim istiyorlar deneyim kazanacak yer vermiyorlar; iki tarafı da görelim diyorum, sorun tek bir tarafta değil gibi görünüyor.

kırk yıllık meslek hayatımda gördüm ki iş bulmak artık deneyimden çok doğru zamanda doğru yerde olmaya bakıyor. gençlere de söylüyorum, sabir edin ama elaştirin de; her kapı yüzünüze kapanınca oturup beklemeyin.

onlarca başvuru yapıp geri dönüş beklemek, e-devlet üzerinden sigorta sorgularken 'süresi dolmuş' yazısını görmekten bile daha yorucu, ama bu süreç de bir gün biter.

iş bulamamak deyince aklıma ilk gelen şey, aslında işin olmaması değil de sürekli aynı ilanları görmekten beynimin yanması. 40 yaşına geldim, teknolojiyi de iyi bilirim ama karşıma hep 5 yıl deneyim isteyen junior pozisyonlar çıkıyor. bari bir yapay zeka kursu daha alayım da cv'm biraz daha cyberpunk görünsün, ofis hayaliyle geçen gençlik yıllarımı düşündükçe kahkaha atıyorum.

ankara'da sakin sakin iş ararken birden kendini onlarca ilanın içinde buluyorsun, hepsi taslak halinde ve birbirinin kopyası. müżakat için umut bağlıyorsun ama karşı tarafın gözü otuz beşi görünce sanki bir kez daha düşüneyim diyor. her iki tarafın da haklı olduğu noktalar var; gencin hevesi köreliyor, firmaların ki zararı iş bilen elemanı kaçırmak oluyor. ortada yüzen bir sürü özgeçmiş varken işin kısmete kaldığını görmek ise apayrı bir tecrübe. size uygun pozisyon bulunamadı imza yerine dua eyvah yine ısındı gelecek planları muallakta bakalım nereden çıkacak