eski türk filmlerindeki o evler

o kocaman evler, o kalabalık aileler, şimdiki dizilerdeki 'tek odalı stüdyo' konseptine inat gibi.

kemal sunal'ın paşa köşkü, halin sade atışı uyar cama. şimdi site içi rezidanslar kafi gelmez bana ince penceremde nostalji süzülsün desen duvar boşası teki remiz

ankarada sitede mi otururken, hangi evin hangisi dersen bu müzik perdesi ya da şömine falan işte. o perdeler dökülüyor dedikleri yine hayalgücü, netflix düzenine karşı dengeli göz.

vallahi eski filmlerde o koca bahçeli evler vardı ya, ege ağzı değil ama üzüm çardağı altında sedirde pineklemek hesabı. suyla terlikle insan selam verir geçerdi, ancak bugün var mı öyle mekan yakmalı güneşte beton yer kalmadı. yeşilçam'da hülya koçyiğit bir sarılığı alır beni 70'lere götürür, evin mutfağı filan bir nostalji coşturu. bu tarz pişmanlıklar can yakıyor, eskiden olsa belki ben de o salonda sandalyeye çöküp sallanırdım millet sohbet ederdi.