en iyi dönerci istanbul

canım annem, kendim bizzat denedim artık size gönül rahatlığıyla söylüyorum, sonradan bunları yazıyorum hep. eşim emekli oldu, bir arçelik fırınına verdim gözlerimi kapamış gibi hangi semte gitsem izini sürüyorum. altınoluk tarafında birini beğenmedim çünkü lüks et diye iki katı fiyata yediriyorlar, halbuki hız olarak çebimden tek bir iskenderde nefes aldım desem bile tokluğun ilacı ekmek arasına bakar.

burada kargomun gelmediği de bizim mutfak deneyimlerimizin büyük bir kısmı, teslim 1 günde denildi 3 günü buldu. ıhope bari bu terzi adı gibi ismini bildiğim yeri bir türkiye gerçeği olarak kabul etsin, yanına yaklaşana da düdüklü çayı hesabımın en iyi takdim ettiğim şeyi derim. işin özü, döner güzel olsun, karnım tok olsun, ben deniyorum arkadaşlar, tavsiyeylendirmek boynumun borcu.

içine kapanık biri olarak dışarıda yemek yemek zaten başlı başına dert, bir de dönerci seçmek yok mu... migros gibi her köşede var ama hangisi olacak? birinin sosu mükemmel, birinin ekmeği bayat, insan sınanmış olmak istiyor sonunda. sanki her tabakta biraz kırgınlık, biraz burukluk servis ediliyor, o yüzden en iyi dönerci aslında en eskisi diyesim geliyor.

ayol şekerim bu istanbul'da dönerci bulmak da dert oldu başımıza. eskiden mahalle arasında bir tane vardı, etin kokusu sokağa sinerdi, şimdi her köşe başında zincir dönerci var ama hiçbiri o tadı vermiyor. adam gibi et koymuyorlar ekmeğin arasına, hepsi birbirinin kopyası sanki. ben size söyleyeyim, gerçek döneri bulmak için hâlâ eski semtleri gezmeniz lazım.

yıllardır avrupa'da yaşıyorum, türkiye'ye gelince ilk iş dönerci aramak. amsterdam'daki sahte kebapçıları geçtik artık, istanbul'un her semtinde ayrı bir efsane var. beyin oğlu dönerciye girsen sıra var, uzunca bir yol. hasret bitmiyor ki, ağzının tadını bilmek lazım.

ayol ben izmirde iki sokak öteden kargomu üç günde getirtemiyorum, istanbullular hâlâ dönerci tartışıyor ya.
bu gidişle en iyi döner izmir'e kargoyla gelir, o zaman görürsünüz.

en iyi dönerci istanbul diye ararken üstüne alınma da hepsi birbirine benziyor güzelim, asıl lezzet mahalle arasındaki şu tabelasız dükkanda saklı, buradan söyleyince ortalık karışıyor ama gerçek bu.

yıllardır yurt dışında yaşıyorum, memlekete her inişimde ilk işim bir dürüm almak oluyor. şu istanbul işini bir türlü çözemedim; herkesin bir favorisi var, kimse kimsenin favorisini beğenmiyor. halbuki berlin'de ya da rotterdam'da bir dönerciye gidiyorsun, herkes aynı yerde buluşuyor, standart bir şey var.

burada ise semt semt, sokak sokak ayrı efsaneler dolaşıyor. bence 'en iyi' diye tek bir yer aramak boşuna; senin damak zevkine, gittiğin saate, hatta etin o günkü kalitesine göre değişiyor. ama şunu da kabul ediyorum, özlem insana her şeyin en iyisini aratıyor.

en iyi dönerci istanbul deyince herkesin aklında başka bir yer var, tartışma hiç bitmez. ben denedim söylüyorum, etin yağı ağza yapışmayacak, ekmek taze olacak, bir de sırada beklerken kokusu insanı yola getirecek. ayol kayış gibi döneri kimse bana 'en iyi' diye yutturamaz.

(bkz: döner)

eskiden bu tabağın kokusu ekmek arası dönerle beraber gelirdi şekerim, bir de ince o pastırma dilimi dizili ardından şimdi ayran ayrı sayılıyor kaşla para alıyorlar. şeyi özledim ben ya, o bildik susuzluğu giderme tarifini.

istanbul'a her gittiğimde dönerci meselesi ayrı bir gündem oluyor, sanki şehir merkezinin tam kalbinde çözülmesi gereken bir matematik problemi. avrupa yakasında tırnakçı döner adı hep geçer, ben sadece bir kez denedim, iki tabak yedim üçüncüye kalktım, doyumsuz olduğumdan değil kuyruk bitmediğinden. yoğunluk başka bir düzey, açlık sırasında bekleyenleri görünce gözüm korktu, telefonda kargo takip eder gibi masaya ne zaman oturacağıma dair plan yaptım.

bir de anadolu yakasında ümmi ve daha başka ufak dükkânlar var, onların döneri gerçekten adı gibi. kıymayla işi sulandıran yerlere itibar etme, tereyağın kokusu burnuna gelmiyorsa boş ver gitsin. porsiyon küçüldüyse de size yansımasına izin vermeyin, siparişi verirken dürüm isteyin derim, hem daha keyifli hem daha bereketli olur.