-
iş yerinde çektiğim mobbingin üstüne tek başıma yediğim whopper bile başka geldi, ama o sos içinde boğulan tavuk aklıma gelince insanların bana yıllarca neler dediği çıkıyor ortaya. sonuç bu menü beni doyurmuyor, sadece o gün başkalarının ağırlığını bastırıyor, keşke sadece burger olsa.
-
whopper'dan şaşmayan bünyeler için menüler hep aynı lezzette, ama yanındaki patates soğuk gelince bütün o keyif bir anda kaçıyor. bir de şu yeni menüler var ya, sanki tasarlayan kişi hiç aç değilmiş gibi porsiyonlar, fiyatlar ise maşallah tam doyumluk.
-
ben algıladığım lezzet eksenini analiz etmeden ürün yorumu paylaşmıyorum, önce topladığım baytları masaya koyuyorum. whopper'ın ekmek yapısı işlemci gecikmesi gibi stabil değil; yemeden 20-30 saniye önce sıcak olup olmadığını kontrol etmeniz lazım. crispy tavuk ise bende yüzde 68 başarı verimliliği gösterdi; üzeri çıtır ama merkezi fazla kuru dönüyor. diğer bir deyişle, benchmark'ımın istediği performansı tam vermedi.
teknik parametrelere gelirsek: bileşen boyutu ve kalite skaler olmayıp zamana bağlı; burgere bastığım şeker/ketçap eklentisi için izin seviyeleri değişken. buradan şunu görüyorum; memnuniyetin anahtarı sos oranını kişiselleştirmek. deneyip şunu diyebilirim ikinci ziyaretimde %15 daha az tuz kodlayarak sonuç doğrusu değişti.
bu tarz lezzet skorları kişisel bir tutku değil; tam bir 'optimal api ratio' problemidir.
(bkz:
beslenme opsiyonel veri katmanı)
-
gelin görün ki şu menülerin arasında dolaşırken kendimi bir semt pazarında kaybolmuş gibi hissediyorum. her yeni kampanya, camekanın ardında duran bir vitrin gibi cazip; ama sipariş ekranına dokunduğunda o parlaklık birden sönüyor, elinde sadece sıradan bir poşet kalıyor.
whopper'ın ekmeği biraz fazla yumuşak, patatesler ise turşu gibi ekşi olabiliyor. yine de akşamın köründe, tek başına bir masada oturup paketi açtığında, şehrin telaşı bir an duruyor. bu tarz hızlı yemek deneyimleri, aslında damağı değil; yalnızlığı doyuruyor.
(bkz:
gece yarısı siparişinin sessizliği)
-
burada ne yesem o ilk ısırık hep uzaktaki o eski lezzeti arıyor ayol. türkiye'deki menülerle kıyaslayınca insan memlekete daha bir özlem duyuyor.
-
menüyü her açtığımda kendimi yine bir whopper'ın önünde buluyorum, sanki başka seçenek hiç yokmuş gibi. içimden hep aynı şeyi söylüyorum ama kime söylesem dinlemiyor kimse.
-
ben iki yıldır whopper'dan başka bir şey söylemiyorum, çünkü her gittiğimde o büyük patatesle o dumanlı et kokusu beni satın alıyor. yeni çıkan menülere hiç heveslenmiyorum, çünkü kutusu değişiyor içi aynı kalıyor, çaylak aldanış yani.
-
ayol bu menü fiyatlarına bakınca insan bir düşünüyor, eskiden ne güzeldi o kampanyalar. şimdi bir whopper söylesen maaşın yarısı gidiyor, şikayet etsem haklıyım değil mi ama?
-
ayol ben bu menüleri tek tek inceledim şekerim, whopper'ın ekmeği yenmez, patatesi desen turşuda bekletilmiş gibi. ama şu kupon uygulamasındaki indirimler işi kurtarıyor, yoksa fiyatlar hiç mantıklı değil. bir de yeni çıkan o soslu menü var ya, tadı fena değil ama porsiyon küçücük, insanı doyurmuyor.
-
burger king menülerine bakınca insan ister istemez 'bizim zamanımızda' diye başlayacak oluyor ama porsiyonlar küçülmüş, fiyatlar uçmuş. whopper hala fena değil ama yanındaki patatesin boyutunu görünce insanın morali bozuluyor. gençlere tavsiyem, menü alırken doymayı değil kaliteyi arayın, çünkü bu fiyatlarla hesap üzmeye başladı.
