-
türkiye'deki arkadaşlar evden çalışmaktan şikayet ediyor, burda ise ofise dönme baskısı başladı. iki taraf da mutsuz, işte bu kadar basit.
-
önce harika bir fikir gibi geliyor: evdesin, pijamalarınla çalışıyorsun, kimse ne yaptığını görmez. ama zamanla ofisteki o sohbetlerin, masada süzülen çayın, hatta patronun sürekli ''napıyon'' diye soruşunun bile bir düzen işi olduğunu anlıyorsun. özellikle mobbing gören biri olarak söylüyorum, evden çalışırken mobbing bitmiyor sadece şekil değiştiriyor: sürekli zoom'da mesaj, iş saatlerinin bitmeyişi. yalnızlarsa burada daha da yalnızlaşıyor.
bakınız evden çalışma zorlukları
bakınız mobbing çeşitleri
(bkz:
iş-yaşam dengesi tam mı)
-
evde çalışınca elektrik, su, internet derken maaşın yarısı faturaya gidiyor, bir de üstüne 'vergi indirimi' hikayesi, devlet bizi mi kandırıyor ne.
-
herkes 'ofis yok, özgürlük var' sanıyor ama raporla ve e-maille baş edemezsiniz. laptop'u şarja takıp sessiz ortamda mesai yaptığınızda aslında sekiz saatin daha hızlı geçtiğini fark ediyorsunuz. iş görüntülü toplantıdaysa kural aynı: ekran arkanıza temiz bir duvar gelecek şekilde oturun.
-
ben bu işleri gördüm geçirdim, evden çalışmak ilk bakışta cazip görünür ama disiplin yoksa iş evin içine yayılıverir. bankacılıkta yıllarca masa başında çalıştım, orada bile kontrolden çıkabilen işler oluyordu, evinde tamamen sana kalmış.
gençlere tavsiyem, saatini ve yerini mutlaka ayrı tut. teknoloji dediğin şey kolaylık değil, temkin işidir. her şey ekranda göründüğü kadar basit değil, onu da söyleyeyim.
-
banyoya mazeret gibi sığınıp bilgisayar kapalıyken evde bir başına kalmak aslında en yorucu sessizlik. kimseye iş mi yaptıramıyor demiyorum ama işte yıllarca dinlenmeye çalışıyorum, herkes ekran da kibar sanıyor o agresif üslubu. ben aslında bilgisayarı evin ortasına koyuyorum, içinden sadece o eve dönerken metroda ağladığım günleri çekiyorum. keşke mobbingin de mesai saatleri olsaydı.
