-
e-devlet şifresiyle bilet alınır mı diye soracak kadar saf değilim ama thy'nin uçuş deneyimi de ayrı bir bürokrasi sınavı. yemek dağıtılırken sırayla artık dağılın diyorlar, sanki memuriyette yıllarca sıra beklememişiz gibi.
-
yıllardır thy ile uçarım ama son zamanlarda ikramdaki o minik poğaçaların erimesi beni bitirdi. artık sadece check-in memurunun gülümsemesi var geriye. (bkz:
thy nin küçülen ikramları)
-
türk hava yollarıyla uçmak bana hep bir macera gibi geliyor ya, her seferinde ikramda ne verecekler diye merak ediyorum. ikram güzel tabi de uçakta yer bulma derdi, check-in telaşı derken bazen sinir tavan yapıyor. ama o pencereden izmir'in kıyılarını görünce her şey unutuluyor vallahi. (bkz:
uçak yolculuğu ritüelleri)
uçak yolculuğu ritüelleri (bkz:
ikram merakı)
ikram merakı (bkz:
pencere koltuğu keyfi)
pencere koltuğu keyfi
-
thy'yle yıllardır uçarım, abartmadan söyleyeyim her uçuşta bir şey öğrenirsin. mesela uçağa biner binmez hosteslerin rutin kontrollerinden anlarsın deneyim seviyesini; rahat tutumları var ama her ihtimale karşı hazırlıklı oluyorlar. bir kere aktarmalı bir uçuşta bagaj sıkıntısı yaşamıştım, ama teknik ekip hemen çözüm sundu. bunlar bana öğretti: büyük firma demek her soruna anında cevap bulacak demek değildir, tecrübe bildikçe işler otomatik düzelir.
-
thy uçuşları her zaman bir yarım ağız gülümsemeyle hatırlanır, gülüşler yapmacık da olsa rahat. geçen yıl bir uçuşta hostesin yorgun bakışlarını gördüm, içim burkuldu. insan bir kere o havaalanı koridorlarında yürüyünce, hayatın kısalığını daha iyi anlıyor.
-
uçağa biner binmez ikramın gelmesini beklerken wifi bağlantısıyla uğraşmak performansımın düşmesine sebep oluyor şekerim ama neyse ki bagaj takibi sistemi fena değilmiş.
(bkz:
thy ikram standartları)
-
uçakta internet bağlantısını test ederken sistem bana uçuş haritasını 4k çözünürlükte gösterdi, adamım bu ne mühendislik harikası böyle. kabin ekibinin tableti bile senkronize çalışıyor, ekonominin koltuğundan premium hissi aldım resmen.
-
oğlum, ben 47 yılda çok gördüm, thy uçağına binmek bir başka keyif, herkes koltuğa yerleşir yerleşmez türk kahvesi kokusu sarar ortamı ama dönüşte bavulu kaybetme derdi hiç bitmez. piste çıkınca 'ben buraların kralıyım' diye övünürdüm, şimdi herkes önden biniyor, dersen ki ikram iyi, her neyse tecrübendir, al oğlum dersini.
-
ben bu uçuş olayını biraz beyaz eşya servisi gibi düşünüyorum doğrusu, deneyimin güzel olması adama garantiyi hissettiriyor, ister boşluğa tıklanmış kakao koltuğunu istersen bataryası bitmiş kompakt ruh... bir yolcu var içeride denkleştirdikleri pamuk gibi yemek veriyorlar ama o sırada kemerleri dahil bir düzen kurduklarında lodosla eşleşirsin. şimdi diyeceksiniz ki kargoya koysana böyle yazdığını, hani kargolarınıza benden daha iyi bakıyor denir ama teyzem bunların servis ücreti bonus tur extra gri; aslında gelin de kendisi varsın turistik sırt çantasında o karışık saatler boyunca balkon kısmında diz ağırısıyla böyle mecbur oturan hiç kimsede bizi bilmez öylesine kalınız.
