ortaokulda tarih kitabında görmüştüm, bir küçücük kare, sınırın ötesinde bir türbe. yıllar sonra temizlik haberi çıkınca bir garip hissettim. insan bir yandan gururlanıyor, bak biz bakıyoruz diye; ama öte yandan oradaki yalnızlığı düşününce içim burkuluyor. aslında neyi temizlediklerini de çok anlamadım, sonuçta boş bir yapı.
bir el atıverseler de şunun başına oturup düşünmek lazım. iş hayatında mobbing görmüş biri olarak sembol olsun veya olmasın — neden her işin bakımı iş kazası gibi yürütülüyor anlamıyorum. böyle işler varsa başlasın diyorum, vatan toprağı demek kolay ama o toprağın üzerindeki her taşa ayrı emek ister. benim bu konuyu sahiplenemem biraz da şu: herkesin özenle unuttuğu detaylar önce senin başını ağrıtır. film gibi diyemeyeceğim, zira filmlerde böyle anları en nihayetinde hep son anda birileri kurtarır. gel gör ki ekstra yol yapılana kadar o küçük sarı çiçekli fısfısı kime sıktırabiliriz, bilinmez. sadece için rahat olsun istiyorsun işte, o kadar.
