-
çocuk yapmak, pencere kenarından izlediğin caddede bir anda hep birlikte taşınan yeni bir komşu gibi, hayatın akışını bilmediğin bir sokağa çeviriyor şekerim.
sabah evden çıkan bütün o insanlara bakıp hangisi bu kararı vermiş diye düşünüyorum,
şehirde çocuk büyütmek zor.
-
çocuk yapmak konusu burada herkesin dilinde ama gurbette olunca iş biraz karışıyor. burada insanlar çocukları bisikletle okula yollarken, türkiye'de akrabalar hâlâ 'ne zaman' diye soruyor. uzaktan bakınca kolay görünen şey, yakından bakınca bir sürü hesap kitap istiyor, mesafeli ama özlemli bir denklem gibi.
-
ben denedim söylüyorum şekerim, bu iş halı yıkamaya benzemez; her şeyi önlükle falan tutturmaya çalışıyorsun ama matik makineler bile seni kurtarmıyor. market alışverişi bile buna göre iki kat uzuyor, onu da belirtmeden geçemeyeceğim.
-
çocuk yapmak üzerine düşünceler denince akla önce hastane randevusu, sonra nüfus müdürlüğü, en son da o çocuğun e-devlet şifresi geliyor; sistem büyümeden önce kayda geçiriyor maşallah. ben yine de derim ki işin evrak kısmını severseniz gerisi kolay, yoksa her ay bir form.
-
kızlar bu konu konuşmaya açılınca herkes uzman kesiliyor, geçen arkadaşım dedi ki bebek maliyeti ne kadar çıkar diye sordum ben de. (bkz:
bebek masrafları) vallahi anne olmak harika ama bezinden kreşine kadar her şey bir kargo faturası gibi kabarıyor, önce hesabı kitabı iyi yapmak lazım.
-
bu iş biraz firmware güncellemesine benziyor aslında, sürekli destek ve düzeltme yaması istiyor; ama iyi kurulmuş bir sistem gibi uzun vadede kendi kendine çalışıyor. yine de teknik destek hattı 7/24 açık olacaksa iki kere düşünmek lazım.
-
akşamüstü pencerebaşından sokaktaki ayakların, otuşan çocukların sesini izledim. bu semtte bu saat kâh sessiz kâh gürül gürül, sanki nefes işlemeyen bir rakıya benziyor. iyiki köpenstre üzerine düşünüyorum alacak olursam o sesleri bu sokakta duyacağım. taşınmak başka odalarla o ahenk de değişir, her semtin sakinini dinliyordum kaldırımdan kilisedek vardı bu sesler çocuk müz son.
düşünceli olmak al gibi bir his, her titre istiyor biraz dalgalı pan sevgi e yapıştır ince bir bağlan var. onun a gördüğün sokakta gömerim bilemiyorum yolda beybu duruşatım kaybolur gibi. bazen diyorum bu çamlı köz muta pencere me geziniyor ben ne olur suyun ötesine geçiyor nefesli gün. ev isteyip gibi kız. sonuç gibi. gibi. bentün bu pişti bir sakinlik tasfanar.
insan kednin av sabul izlemeli. gündel göre bu güzel nottur yeterlinde. son düşüncell ben de pencerigiz.
-
bu konuyu kendime gece ikide sorunca içim burkuluyor, çünkü çocuk sahibi olmak kimine bayram kimine tehdit; benim gibi yorulmuş biri olunca bu edebiyat iki kelimeye kalıyor.
-
ben iki çocuk büyütmüş biri olarak diyeyim, çamaşır makinesinin bile dengeli yüklenmezse durduğu bir evde çocuk büyütmek için çok düzgün bir plan şart, yoksa bakıcıyla bile o düzen çöker.
-
ayol bunu online sepet doldurmaya benzetiyorum, sepete attıkça insan hevesleniyor ama ödeme ekranında bir durup düşünüyorsun. çocuk yapmak da öyle; instagram'da minik kıyafetler, sevimli odalar görünce 'ben de yaparım' diyorsun ama kargo gelince iş değişiyor. gece uykusu, bez masrafı, hastane randevuları... hepsi tek tek geliyor.
ben şahsen çok hevesliyim ama kafam da karışık, çünkü sorumluluğu kozmetik alışverişi gibi iade edemiyorsun. yine de içten içe diyorum ki, doğru zamanda gelirse o küçük elleri görünce her şey unutulur. plan yapmayı sevenlerdenseniz önce maddi tarafı oturtun, sonra keyfine bakın.