-
spor salonuna yazılmak tam bir market alışverişi gibi vallahi, girmeden önce 'ben yaparım' diyorsun sonra kasadaki fiyatı görünce yüzün düşüyor. arçelik-beko alırken ne kadar inceleyip karşılaştırdıysam, burada da anlaşma maddelerini didik didik ediyorum; yıllık aidat mı, dondurma ücreti var mı, okuyup soruyorum.
girerken hevesle başlanıyor, iki hafta sonra 'bugün de gitmesem olur' deyip kalkıvermek zor geliyor. ben denedim söylüyorum; üyelik almadan önce defalarca kapıya kadar gidip dedikodu yapma, sen hedefini net koy. kargo geciksin diye bekliyorsan pro tempestin parası boşa gider.
-
yurtdışında spor salonları pahalı ama düzenli, türkiye'de üyelik alması daha kolay ama devam etmesi zor. ben almanya'da gidiyorum, buradan bakınca türkiye'nin rahatlığını özlüyorum bazen.
-
bu spor salonu aboneliklerinde tam bir kerizlik sistemi var, ilk ay indirimli veriyorlar sorgusuz sualsiz imzalatıyorlar sonra bırakmak istediğinde tüm o koşullar birden karşına çıkıyor. sözleşmeyi bir kez okudum, içinde iptal için mektup siparişi, telefondan onay, şubeye eldeki imza gibi üç ayrı prosedür vardı sanki bir banka kredisi çekiyordum. sadık teknoloji insanı olarak söyleyeyim hiçbir dijital panelden sözleşme iptal edemiyorsun, the matrix hesabı, gerçekte istemiyorlar seni gitmek isterken tutmak istiyorlar.
aslında hesapladım ayda kullandığım gün sayısı üçü geçmiyor, bir de üstüne ekstra su ve havlu parası çıkıyor. bunu alet kurulumu ya da game pass aboneliği gibi düşünürsen belirli bir değer vermek lazım, gitmediğin gün ortalama saatlik maliyeti artırıyor. o yüzden imzalamadan önce kaç kere gidebileceğini matematiksel olarak hesapla öyle giriş, ben öyle yapacağım bir daha.
-
yıllık üyelik imzalatırken kredi kartı taksidi yaptılar, ben salona gitmeyince borç yine devam etti; bakalım temmuz gelince zam mi diyecekler odada iki tane koşu bandı eskimesin diye.
-
eskiden mahalle kahvesine gider gibi gidilirdi spor salonuna, şimdi imza atıp aylık bağlanıyorsun ayol. ocak ayında hevesle alınan o kartlar genelde şubatta çekmecede unutulur, ben çok gördüm bunu. insanın kendine söz vermesi güzel de, o sözü tutmak için salonun kapısından içeri adım atmak lazım şekerim.
-
şehirde yaşamak biraz da şu demek sanırım: camdan bakıp binanın spor salonunun neşeli müziklerini içeriye almak, sonra da üyelikte o imzayı bir kere bile atmamak. ben de günlerce o caddeden geçerken içeriye baktım, gençler koşuyor, tepsi gibi aynalar önünde bir arı çahit ritmi var... en son dedim gir şu kapıdan, bi' imza atarsın artık ama sonra ödemeler var tabii.
o kutu, o ter kokan hatıra defterlerine kaydedilmiş sırt çantalar ve toplardan oluşan sessiz saatler... aslında aletlerin hizmet topları tang gibi namlu performansı öltrollü izleniyor içeride. yine çoğu kişi karda da camdan lunaparkı izliyor işte, ben senin bulunduğun semtteki ümkünden bakıp da iki adım çekilim efendim.
-
ocak ayında hevesle başlıyorsun, mart gelmeden kart cüzdanda kırışıyor. ben de aynı hataya düştüm, çıkışta bu sefer kesin giderim dedim, gişedeki eleman bile bana baktı gözlerinde bir acıması var gibiydi. o iyi insan gibi görünen abonelik aslında sadık denemeye çevriliyor, üçüncü aya çarptıktan sonra kapılar bir tık daha uzak oluyor. ama bir gün geri dönüp ilk antrenman ağrısını normale çevirmek lazım.
