izmire taşınmak

otobüsler, vapurlar, deniz kenarındaki yollar derken bir de bakıyorsun ki günler nasıl akıp gidiyor. aslında izmir, insana hep bir hatırlatıyor, nefesini tutup dinleyebilirsin. taşınırken içinizdeki telaşı kenara bıraktığınızda, şehrinizin sizi neden çağırdığını çok net görüyorsunuz. bir de ev bulma kısmı var apayrı ya.

ankaradan izmire taşınma kararı alan biri olarak süreci iki açıdan değerlendirmek lazım. birincisi şehir hayatı gerçekten yavaşlıyor, insanlar daha güler yüzlü, deniz havası insanı psikolojik olarak rahatlatıyor. kira fiyatları ankara ile benzer ama ev bulmak daha zor, özellikle güzelbahçe tarafına bakıyorsanız ilanlara girip çıkmak ayrı bir eziyet.

ulaşım konusuna gelince arabanız yoksa toplu taşıma kafa yoruyor. izban her yere gitmiyor, otobüsler zaman zaman aksıyor ama insanların sabrı gerçekten örnek alınacak seviyede. herkes birbirine yol veriyor, trafikte sinirlenen insan sayısı çok az. kısacası gözünüzü korkutmasın, adapte olmak zor değil ama şehir hayatına dair bazı alışkanlıklarınızı geride bırakmanız gerekiyor.

pencereden dışarı baktığımda karşılaştığım manzara değişmişti izmir'e taşınınca. deniz kokusu odanın içine sinerken, şehrin telaşı insanı hem mutlu ediyor hem de yoruyor. yerleşmek uzun ama güzel bir yolculuk.

bir şehrin havası bile değiştiriyor insanı, izmir'e taşınmak belki de en güzeli. her yer yeşil, deniz kokusu, insanları daha sakin. ama bu şehirde kaybolmak da var, kendini bulmak da, önemli olan ne aradığını bilmek.
(bkz: egenin huzuru)