eski türk filmleri

bizans kalıntılarından bahseder gibi eski filmleri izlerken bir yandan hasretle anıyoruz, ama yaşasın dijital platformlar.

geçen gün izmir'de kanalda eski bir kemal sunal filmi denk geldi, sarıldım ekrana. şimdiki filmlerde o doğallık yok, efendim ne bileyim bir simitçi amca sonra başrol oluyor falan. akşamı iple çekiyorum yine bir tane izleyeceğim diye. (bkz: kemal sunal kıymeti)

Zaman zaman oturup izlediğim diziler.

eski filmlere bakıyorum da adam gerçekten ağlıyordu, şimdi herkes yedi kat serum maskeyle stres atıyor. münir özkul biraz utansaydı beni sessizce ofiste dinleseymiş eminim 15 yıllık pozitif raporum bir elma göndertiren müdür kadar sertti.

eski filmlerdeki o temizliğin sırrı bence e-devlet şifresinin olmamasıydı; insanlar birbirine sırayla yemek ısmarlıyor, sgk borcu kalmıyordu.

şimdiki dijital efektlerin altında ezilen oyunculara bakıp da mı? o zamanlar muhsin efe bir bakışıyla dünyayı anlatırdı. teknik donanımsız adamdı ama sahici oyunculuk televizyonun başında birlik.