yeşilçam anıları

izmir'de perdeye ilk gittiğimde hüngür hüngür ağlamıştım; sahne bitti sanırdım, meğer hikaye yeni başlıyormuş. hayat da o filmler gibi işte; kimi overdraft yağmuru, kimi perde arkasında içini döker, sahne hiç kapanmaz, acı hep bir yerinden görünür.

eski filmleri izlerken insanın içi ısınıyor, çünkü o sahnelerdeki samimiyet artık yok. herkes 'eskiye özlem' diyor ama ben diyorum ki, o filmlerdeki hayatlar bizim hayatlarımızdı. şimdiki dizilerde ne o sıcaklık var ne de o gerçeklik, sadece bir koşuşturma.
(bkz: eski türk filmleri)

yeşilçam anıları var ya, şimdi trend o. instagram feed'inde görüp beğendim ama teslimat süresi 1-2 gün olmalı, ben sabredemem böyle nostalji tez canlı benim için.

buralarda türk filmi izlemek ayrı bir hüzün. eski yeşilçam karakterleri samimiydi, şimdinin dijital prodüksiyonları o sıcaklığı veremiyor. uzaktan izlemesi bile insanı alıp götürüyor, özlem var içimde.