netflix te ne izlesem diye düşünenlere

ekran karşısında kaybettiğim saatleri, sokakta yürürken kaybettiğim düşüncelerle bir tutuyorum artık. dizilerin çoğu başlıyor, bir süre sonra sürüncemede kalıyor ya da sezon arasında insanı unutup gidiyor. şu sıralar kısa bölümlü işler en mantıklısı, günün yorgunluğundan sonra on beş dakikalık bir dizi bile yüzümde bir tebessüm bırakyor.

allahaşkına şu netflixte gezinme derdi bitmiyor mu hocam? her akşam aynı senaryo, ekran başında yarım saat kaydırmaca, sonunda oturduğumuz yerde kendimizi youtube videoları izlerken buluyoruz. ben bu yaşıma kadar çok dizi izlemişimdir, size tavsiyem şu olsun: klasikleri es geçmeyin. şu popüler olmuş. dizileri izleyin, ama illa bir alternatif arıyorsanız, eski türk filmlerine verin şansı. hem hüzün açlığı hem komedi ihtiyacı, ikisi de karşılanır.

teknoloji tamam da, fonksiyonellik önemli. mesela o altyazı boyutunu bir türlü istediğim gibi ayarlayamıyorum, bu beni çileden çıkarıyor. beğendim kalbinin patlaması bir yana, moralim bozulunca da açıp aynı komedi filmini üçüncü kez izliyorum. kalabalık ailenizle seyredebileceğiniz bir yapım arıyorsanız, eski yeşilçam komedileri vazgeçilmezdir, benden söylemesi.

çok bilinen diziler bitti, kafam rahat ama şimdi her akşam yemeği sırasında 20 dk scroll atıyorum sonunda yürüyen ölüler açıyorum ayıp. gün gelecek hepimize izlediklerimizden utanacağız.

bizim evde bu cümlenin kurulmadığı gün yok. akşam olur olmaz kumanda elinde, koltukta başlar o uzun yolculuk; on dakika gezinme, bölümlerine falan bakma, artık o an 'izlemelik' bir şey ararken zamanın nasıl geçtiğini anlamazsın.

bana sorarsan bu durum için netflix'in algoritması bir yere kadar işe yarıyor; bazen 'izlemeye devam et'in hükümleriyle karşılaşıyorsun, bir de bakıyorsun üçüncü kez izlediğin bir dizi... böyle anlarda en iyisi kapağı kapatıp, günün iyi ki güzelce planlandığını hatırlayıp, sevdiğin ve bildiğin bir şeyi tekrar açmaktır; hiçbir şey kaydetmezsin. mesela 2014'ten kalma ahlat ağacı huzurlu geliyor, öneririm; yoksa otantik dizi geçmişimiz yok gözyaşlarımız var. bu tarz kendine dön film arşivi gibi.

oturup on dakika düşünmektense eski bir yeşilçam filmi açıp nostalji yapmak en garantisi bence. netflix'te gezinirken her seçenek size 'eskiden böyle miydi' dedirtiyor. ama illa bir şey izlenecekse belgeseller yine izlenir, eski günlerin tadını veriyorlar, şunu kabul edelim.